Tante Cine op reis

x

2010-04-06T04:23:00.001-07:00

home sweet home

2010-04-05T06:06:00.000-07:00

Leuk om weer thuis te zijn. Pieter was vroeg opgestaan om me mee te komen afhalen op de luchthaven. Ze hadden zelfs 2 donzen jassen voor me bij. Ik kon kiezen tussen een korte en een lange maar had ondanks de 30°c verschil tussen Kuala Lumpur en Brussel geen kou. In de namiddag was er een feestje bij ons mama waar mijn zussen met hun ega’s en kroost waren. De kinderen van Monique hadden een liedje voor me gecomponeerd met begeleiding van Thomas op zijn gitaar.

Dit is de tekst: Tante Cine in het vliegmachine

Tante Cine wou op reis
Niet naar Brussel of Parijs
Ze wou wat meer van de wereld zien
Ze ging naar Nepal met het vliegmachine

Vliegmachine
Vliegmachine

Tante Cine op het vliegmachine
We hebben haar lang door de webcam gezien 2X

Webcam gezien
Webcam gezien

We kregen een boekje dat vonden we fijn
Toch hadden we liever dat ze hier bij ons kon zijn

Bij ons kon zijn
Bij ons kon zijn

Tante Cine op het vliegmachine
Terug naar Belgïë om ons hier te zien 2X

TANTE CINE

Tante Cine op het vliegmachine
Terug naar Belgïë om ons hier te zien 2X

We hebben geschaakt met mijn nieuwe Harry Potter schaakspel. Ik ben verloren. Niet moeilijk met al die figuren en geluidjes. Het paard hinnnikt echt. En je verschuift sommige stukken met je toverstok. Cool. Ook het eerste logeerpartijtje is al een feit. Fijn om weer in Belgenland te zijn.

Waarom?

2010-03-27T04:54:00.000-07:00

Conversatie tussen mijn neefje Tim (5jaar) en Myriam mijn kleine zusje (35jaar)

Tim: Ons tante Cine is wel lang op reis hé.
Myriam: Ja
Pauze
Tim: Mama, waarom gaat tante Cine zoveel op reis?
Myriam: Wel Tim, tante Cine kan dat nu doen, omdat ze geen kindjes heeft, kan ze vele landen bezoeken.
Tim: Maar mama, als tante Cine kindjes had konden die toch gewoon meegaan....

Alhoewel ik geen eigen kindjes heb zitten er vele schaapjes in mijn hart. Misschien juist daarom kan je er op een andere wijze voor ze zijn. De kinderen van mijn tweelingzus wachten ook al met ongeduld op mijn terugkomst. En ik, ik kijk uit naar het weerzien met mijn petekindjes!

Heb dus juist een retourke België gekocht zodat ik in de paasvakantie thuis ben. Afspraak met de pedicure is al in orde. Tandarts en kapper volgen zodat ik weer presentabel ben. Daarna ga ik weer Down under waar dat helemaal niet belangrijk is!

CU
i
n
e

Mijn klaprozenrokske een schot in de roos?

2010-03-26T02:56:00.000-07:00

Hoi An is vooral een schoenwinkel en kleermakersparadijs. De ééne winkel naast de andere.
Na een paar dagen ben ik toch gezwicht om één en ander te laten maken. Ge kunt kiezen wat en hoe, niet simpel. Als ik mijn rokje ga passen ben ik niet content dat ze het met een ander biezeke hebben afgezet. “Is much better” maar ik had er een zelfde kleur bloesje bij gekocht. Het bloesje past niet. Ik ben slecht gemutst over het biezeke en verlaat zonder stemverheffing of er verder woorden aan vuil te maken de winkel. De volgende morgen ga ik terug en begroeten ze me dolenthousiast. “I change for you” en het biezeke is inderdaad zoals het oorspronkelijke model, maar ze hebben gelijk het trekt op niks. Pas mijn topje, zit nog niet helemaal correct. Het rokje is in orde. Als ik op het terras erover een avocadoshake zit te drinken, denk ik ik ga het veranderen. Dus ik steek over en vraag om terug het andere biezeke eraan te zetten. Protest natuurlijk. Als ik het betalen wil, 3$. Ik argumenteer dat ik dan beter bij de concurrentie een ander rokje laat maken uiteindelijk komen we overeen 15.000 Dong. Ik content over de faire deal.
Ga de volgende dag langs, pas alles. Het past, alleen hapert de rits van het rokske een beetje maar soit. Oefening baart kunst. En dan komt het moment suprême als alles ingepakt is, mijn extra 15.000 Dong. Blijkt het geen 15.000 maar 50.000 te zijn. In hun gebroken Engels is fifteen of fifty nauwelijks van elkaar te onderscheiden en men hoort natuurlijk ook wat men graag horen wil. Zeg haar allé ge zei 3$ ik ging niet akkoord. Zij terug het is normaal 54.000 Dong doe dus een geste en dat geld is niet voor mij maar voor de kleermaker ... Dan wordt er ook niet meer lijzig gepraat maar geschreeuwd. Ik verhef mijn stem niet en denk, ok het zij zo. Duur rokske want het is een prul, zonder voering en vraag me af hoeveel wasbeurten het overleefd. En als ze toch nog “Thank you “zegt als ik het biljet van 50.000 Dong overhandig zeg ik : “No I should thank you because from now on I’ll write down the prices.”
Ze zijn verwonderd over mijn insteek en ik verlaat met een goed gevoel de zaak. Ben dus voor het eerst in mijn leven een klaprozenrokje rijker. Fotokes zullen voor later zijn want heb het juist samen met mijn overgewicht aan bagage huiswaarts gestuurd. En weet ook niet of dat op maat maken wel zo’n goeie zaak is want ben wel wat kilootjes kwijt. Zou dus goed kunnen dat tegen dat het rokske er binnen drie maanden eindelijk is, ik er al helemaal niet meer in kan ;-). Kan het natuurlijk altijd inkaderen als soeveniertje en aan de wand hangen.

Ha Long Bay

2010-03-14T22:45:00.001-07:00

’s Morgens zitten er drie Vlaamse grieten aan het ontbijt. Eén van hen verspreekt zich en ik moet glimlachen met de lapsus waardoor ze doorhebben dat ik Nederlands versta.
Het ijs is gebroken en wordt een gezellige boel. Zij gaan echter een andere excursie doen maar kunnen de onze van harte aanbevelen. Zelf hadden ze het lumineuze idee het zelf te organiseren waardoor het veel duurder werd en ze er bovendien veel tijd aan kwijt waren. Ze waren ook heel alleen op de boot wat een beetje tegenviel. Ik ben niet zo’n “georganiseerde toertjesmens” maar weet dat je soms concessies moet doen.
Eerst is er een drie en half à vier uur durende busrit. Ik pas nog juist tussen de stoelen in de bus maar Liane is met haar 1m.81 net iets te groot. Aangekomen worden ticketjes voor ons gekocht en gaan we met een klein bootje naar onze jonk. Er heerst een drukte van jewelste.
Volgens de Vietnamezen is de baai ten oosten van de Red River delta één van de zeven wereldwonderen. De eilanden zijn stuk voor stuk rotseilanden, allemaal steil omhoog rijzende kalksteenmassa's. We krijgen aan boord een welkomdrankje aangeboden en een heerlijke lunch. Dan gaan we op excursie. In het eerste door ons bezochte eiland is een uitgebreid grottenstelsel ontstaan door de chemische verwering. De gids doet erg zijn best om wat te vertellen, helaas in moeilijk te verstaan Engels. Massa’s stalagtieten en stalagmieten waarin men dan met veel fantasie apen, olifanten, buddha,etc. kan zien. Eén druipsteenformatie had de vorm van een grote schildpad. Deze schildpad heeft volgens de gids een groot aanzien bij goedgelovige Vietnamezen want voor een gelukkige relatie moeten vrouwen de schildpad aan zijn kop aanraken! Ik heb maar voor alle zekerheid eens goed over het stenen bolleke gewreven. Moet zeggen het heeft iets, is indrukwekkend mooi. Om een idee te geven van de omvang er zijn verschillende “kamers” en er hebben 2000 mensen zich in verschuild. Aansluitend kan je kajakken maar dat sla ik over want ik wil niet mestnat zijn. Niet dat ik niet kajakken kan maar als je voorgangers water geschept hebben zit je d’office met een natte broek die niet meer droogt... Terug naar de boot voor het diner en dan kan je als je wilt gaan vissen maar ondertussen is het stikdonker. We spelen UNO, een kaartspel en drinken wat. De volgende ochtend is het ontbijt voorzien om 7:30. Om 8:15 moet je uitchecken uit je kajuit en dan ga je naar het grootste eiland. We worden weer op een bus geladen voor een “trekking” van 1,5 uur.: 40 minutes up, 10 minutes there and 40 minutes down. Het is bewolkt dus je ziet geen steek maar het is een pittige klim op glibberige stenen. Je kan een moeilijk of een gemakkelijker pad nemen, wij gaan uiteraard voor het moeilijke. Dan worden we terug in de bus geladen en rijden tot Cat Ba–city, om in het Sunflowerhotel te gaan lunchen. Het zijn allemaal mastedonten van hotels, verdiepingen hoog met lift en zelfs WiFi. Activiteit na het eten is boottochtje naar Monkey Island waar je kan zwemmen. Het water is echter veel te koud. We hebben een uurtje tijd en ik zoek schelpjes aan de waterlijn. Net als we met de eerste lading terug aan boord zijn verschijnen er enkele aapjes op het strand. Wanneer we allemaal terug op het bootje zitten tuffen we weer naar het eiland. We eten en gaan op kroegentocht naar de Blue Note bar waar het tussen 20:00 en 22:00 happy hour is, wat betekent 2 drinks kopen derde gratis. De Johnnie Walker Gold is slechts 65000 Vietnamese Dong dus we weten wat gedronken X tournékes lang. En dan keren we hotelwaarts. Ik heb een parelarmbandje gekocht van parels van Halong Bay maar voor de echte parelverslaafden zijn er zelfs handtasjes volledig van parels gemaakt. Volgens Liane is dat een geschenkje voor iemand die je niet goed hebben kan. We doen alsof we zo’n onding willen kopen en dingen maar af op de prijs terwijl we ondertussen lustig met het ding poseren en fotoshoot houden. Na tien minuten komen we tot de slotsom dat het veel te duur is en laten het zo.
De volgende dag vertrekken we na het ontbijt terug naar de boot om weer naar het vertrekpunt te varen. Het weer valt tegen, er hangt nevel en je kan moeilijk buiten zitten. Dus zetten we ons aan boord aan een ronde marmeren tafel en spelen “Schnauz” een Duits kaartspel met kaarten met karikaturen van Duitse politiekers van zes jaar geleden. Er heerst goeie ambiance. Men speelt een cd met zeemzoeterige engelstalige love songs, die door het kaartgezelschap worden meegezongen en we zitten al aan het bier. De gids onderbreekt even voor het evaluatieformulier en om ons nog een laatste rotsformatie te laten zien: The frog stone en the fighting cocks stone....". Nu ja met veel fantasie misschien. We lunchen aan het vasteland en keren dan weer met de bus naar Hanoi.
’s Avonds treffen we een koppel om samen te gaan dineren. Een fijne afsluiter van een leuke trip. Alleen het weer viel een beetje tegen maar je kan je wel een beeld vormen van wat het is bij ideale weersomstandigheden.

Inzicht

2010-02-27T03:51:00.000-08:00

Als je zelf iets aan den lijven ondervindt dan blijft dat hangen of dringt het door. Het zelf ervaren is veel efficiënter dan boekenwijsheid. Dit is iets wat ik tijdens mijn Vipassana meekreeg en ik kan het alleen maar bevestigen.

Besef

Tijdens de Yoga cursus begon het ontzettend hard te gieten. Het was omstreeks vier in de namiddag, de sluizen gingen open en er leek geen eind aan te komen. De regen tikte op het metaalplatendak, zo erg dat we elkaar en zelfs onszelf niet meer konden horen praten.
Na de sessie haasten we ons naar de deur en kijken naar de regen die met bakken naar beneden valt. Krishna neemt een pot van het vuur en loopt al zingend naar buiten om deze in de regen te gaan afwassen. Ik doe een praatje met Jonatan, een Fransman die de laatste drie jaar in Afrika gewerkt heeft. Iets met waterbeheer in noodsituaties. We zijn getuige van de onzichtbare zonsondergang en zien het laatste licht nog hangen in de wolken. Het geeft een oranje gloed aan de lucht en een speciale sfeer aan het meer. En dan is het donker.
Ik denk erover te vertrekken. Nat word ik zowiezo en het is maar water. Krishna vraagt of ik gepresseerd ben en nodigt me uit voor een kopje thee. De thee staat al te pruttelen en ik ga graag op het aanbod in. Denk ok, wie weet regent het seffens minder. Jonatan moest eigenlijk zijn gehuurde fiets een half uur tevoren binnendoen maar volgens Krishna zal de man wel begrijpen dat hij later is omwille van de wolkbreuk.
We drinken onze thee gezeten op de yoga matjes bij het schaarse licht van een kaarsje want er is weer geen stroom tot ...uur. Jonatan neuriet een liedje en plots besef ik hoe gezegend ik ben. En wat de kracht van positief denken is. Moesten ze anders gereageerd hebben op de regen en het gebrek aan stroom zou heel mijn avond misschien om zeep geweest zijn. Ik zou dan door de regen naar huis gegaan zijn, nat en miserabel.
We praten wat over het gebrek aan afvalbeleid in Nepal en als de thee op is gaan we, Jonatan zijn fiets binnendoen en ik naar de lodge. We stellen dat het ons niks uitmaakt dat beetje water, wat trouwens goed is voor de grond. Thuis zijn we gewoon dat het enkele dagen kan regenen en miezeren.Wonder boven wonder lijk ik tussen de druppels door te lopen en ben ik amper nat -op mijn voeten na - als ik goedgemutst terugkom ik in de lodge. Maar goed dat ik mijn Teva’s aanhad.

Als ik het de volgende dag aan Krishna vertel zegt hij dat je je inderdaad moet hoeden voor negatieve gedachten. Indien je ermee gaat slapen, draag je er veelal de volgende ochtend iets van mee. Je brengt het meestal ongemerkt mee in je nieuwe dag. Het werkt als een magneet. En als je niet oppast kom je in een negatieve spiraal terecht. Negativiteit trekt negativiteit aan.
Het mooie echter is dat het mechanisme ook op dezelfde manier met positiviteit werkt.

Zien en kijken...

Krishna komt binnen met de prachtige fuxsia dahlia uit de tuin die tijdens de storm van gisteren afgeknakt is. Hij kijkt rond in de yoga hal. Waar zal hij ze zetten? In de “vaas” van gisteren waar 2 gladiolen staan? Die “vaas” is een platieken waterfles. En dan realiseer ik me dat het belangrijk is om je te focussen op het mooie, de bloemenpracht waardoor de niet zo fraaie vaas je quasi ontgaat....

Sleeping meditation

2010-02-27T03:50:00.001-08:00

Ben momenteel een driedaagse yoga en meditatiecursus aan het doen. Toen ik gisteren thuiskwam na de eerste volle dag kon ik melden dat ik iets nieuws gedaan had, sleeping meditation. Zei:” Ik weet niet wat ie allemaal heeft gezegd, ik was weg, zalig en toen hij zei “Stretch your legs” was ik terug bij de les. Dat is pas meditatie! Geen pijnlijke lotushouding gewoon languit op de mat! Meer moet dat niet zijn...”
Vandaag na het eten zet ik me terug op mijn matje en roept hij me buiten in de tuin. “Ohterwise you’ll fall a sleep during the sleeping meditation, like yesterday.”
Ik hoor niet goed en de leraar had gezegd:”Don’t fall a sleep, stay awake!” Ik had verstaan dat je mocht slapen of wakker blijven om het even. (You can fall a sleep OR stay awake). Dus binnen de kortste keren lig ik daar heerlijk te soezen. Hoor hem van ver wat zeggen maar ik ben weg. Vandaag zegt hij meermaals tussendoor “Don’t fall a sleep” en “I will not sleep, relax but remain awake.... “ En ik ben wakker gebleven moet zeggen een totaal andere ervaring ;-).

nieuwjaarke zoete

2010-02-05T22:59:00.000-08:00

Na een dolle taxirit naar Begnas Lake met veel getoeter, aanschuiven en omwegen geraken we ter plekke. Aangekomen blijkt de lodge waar we willen logeren vol. Even verder is een resort maar dat is te duur 85$ voor een kamer, gelukkig wel met ontbijt inbegrepen. Het is inmiddels donker. Een kleine neemt ons mee naar een ander resort. Ook vol. We rijden tot op een plateau, nog even verder en we duiken naar beneden. Ik zeg dan ook spontaan luidop STOP STOP in de taxi tot groot jolijt van Laxman mijn compaan. De snotter brengt ons terug naar het dure resort. Gelukkig ging de taxichauffeur mee tot het bittere einde en stapten we niet uit zonder echt een slaapplek te hebben. Volgende: VOL. Ik voel me net als Maria en Jozef zonder hoogzwanger te zijn en kerst is inmiddels ook voorbij. In een winkeltje brandt nog licht. De man pleegt enkele telefoontjes en gelukkig kunnen we ergens terecht. We moeten even wandelen en ze komen ons wel tegemoet. Aangekomen blijken we de enige gasten. Om 20:30 willen ze nog beginnen te koken voor ons. Ze hebben vis. Verse? Ja van vandaag... We nemen een blikje fruitsap als aperitiefje en er worden buiten twee stoelen geïnstalleerd op het terras met zicht op het meer dat zachtjes reflecteert onder de volle maan.
We eten onze rijst met vis(soep) en pickles en drinken heet water. Vervolgens kruipen vroeg onder de wol en de volgende dag bij het ontbijt realiseren we ons dat het nieuwe jaar van start is gegaan. Voordeel van een mangosapje en tatopani bij de Dahlbat is dat je er geen kater aan overhoudt. ’s Morgens is er mist. We logeren bij Roshan Tea house een trefpunt nu iedereen thuiszit o.w.v. de banda. Er is ook een klein winkeltje en iedereen komt langs om een babbeltje te slaan. Eerst zien we niks van het meer maar terwijl we onze omelet verorberen, trekt de sluier langzaam weg om zich na een half uur weer te manifesteren. Mooi en magisch. We moeten ons pas om 12 uur aanmelden dus besluiten we een wandeling te doen. We wandelen waar we de dag tevoren met onze taxi gereden hebben. Onvoorstelbaar.
Die vent had dat nooit of te nimmer bij daglicht gedaan. Om 11:20 staan we keurig terug aan onze lodge waar we Dahlbat hadden besteld. Dit om het zekere voor het onzekere te nemen en alvast niet met een lege maag het centrum binnen te stappen. Laxman is echter nog steeds niet zeker van z’n deelname. De vrouw des huizes stuurt haar (schoon)moeder? Om een goed woordje te gaan doen. En ja hoor Laxman is binnen!!! Ik had al een bevestiging van deelname aan de Vipassana-cursus maar hij stond op een wachtlijst. Dan bel ik Bram die op trekking is met de rest van de bende en brul keihard zijn naam door de telefoon. Mensen kijken verbaasd. Sabine vindt dat ik het voor hem persoonlijk moet doen dus doe ik het nog eens over en brul keihard BRRAAAMMMM door de telefoon. Verbaasd blijven mensen staan kijken. Laxman legt uit dat ik hem happy new year wens. De mensen vinden me maar geschift maar ik ben reuzeblij want had Brammeke beloofd keihard z’n naam te brullen alvorens binnen te gaan en tien dagen te gaan zwijgen. En belofte maakt schuld. Ook de omgeving is onwezenlijk allemaal besneeuwde bergtoppen (Annapurna en Machchapuchchare) en daarvoor het Begnas meer. Aangekomen in het meditatiecentrum meldt men dat de cursus o.w.v. de banda één dag opgeschoven is. We worden vriendelijk uitgenodigd ons alvast op de meditatie voor te bereiden. Ik zeg dat ik dringend moet internetten en mijn mama bereiken wil die vandaag jarig is. Ik dacht tot 17/1 een visum te hebben maar terwijl ik een Russisch meisje uitleg dat ik sinds 29 oktober in Nepal ben dringt het tot me door dat ik niet 17/1 maar 27/1 het land uit moet aangezien ik een 90 dagen visum heb. Het brengt wat rust want anders stopte de cursus 13/1 en moest ik daarna alles organiseren om 17/1 het land uit te zijn. De manager van het meditatiecentrum ziet ons niet graag vertrekken maar Laxman en ik gaan samen op exploratie van de omgeving en op zoek naar internet. We vinden er maar super, super traag. Links en rechts doen we aan prospectie en bekijken we een guest house. We ontdekken een fantastische organische koffiebranderij. Omdat het al even na 16 uur is en ik deze nacht zeker niet wakker wil liggen besluiten we na de cursus terug te komen en koffie te komen kopen. Ik bel mijn mama en net als ik het op wil geven, slaag ik erin verbinding te krijgen. Zij gaan everzwijngebraad eten... mmm. Het water loopt me in de mond vooral als ik aan het overheerlijke bosbessensausje denk. Bij mij wordt het zowiezo vegetarisch. Ik bereid me voor op veel linzen en bonen... In het centrum aangekomen vullen we de nodige paperasserie in, eten en gaan slapen. Om 4 uur klinkt een bel. Deze gong wordt de volgende dagen het signaal om op te staan. Vandaag staat het meisje naast me op ik kan me nog eens lekker omdraaien tot 06:30...

sssssssst

2009-12-31T03:02:00.000-08:00

Mijn goede voornemen om 2009 af te sluiten was m’n blog up te daten. Internetten in Nepal is echter niet evident. Het gaat tergend langzaam als de internetcafé’s al open zijn want om de haverklap leggen de Maoïsten en andere etnische minderheden het openbare leven plat. Als kers op de taart zijn er de nu dagelijks wederkerende periodes waarop de stroom uitvalt. Momenteel 4 uur per dag, verdeeld in blokken van twee uur maar volgende week waarschijnlijk 6 uur. Wifi-café’s zijn er wel maar nooit snel. Het goeie is dat surfen gratis is als je iets consumeert.
De verhaaltjes van m’n Gokyo Lake Trek die komen nog wel. Ben spijtig genoeg m’n dagboekje met aantekeningen en ganse collectie dranklabeltjes verloren ;-(... Wordt nog wat puzelen om dat in grote lijnen te reconstrueren dus een beetje geduld.
Om het nieuwe jaar goed in te zetten ga ik Vipassana (* zie onderaan) doen. Dat is 10 dagen in stilte mediteren. Het is even buiten Pokhara (in Nepal) en ik moet er zijn op 1 Januari om 12:30.
Omdat er gefluisterd wordt dat het Banda zijn gaat (=staking die alle gemotoriseerde vehikels van straat houdt en winkels en resto’s dicht) ben ik verplicht vandaag al naar ginder af te zakken. Wordt dus een zeer sobere start van “oud-naar-nieuw” alvast een goede voorbereiding. Als notoire langslaper kan ik melden dat men om 4 uur opstaat. De maaltijden zijn beperkt dus dat gaat de weegschaal alleen ten goede komen.

Hier alvast het schema om mee te kunnen genieten.

4:00 am Morning wake-up bell
4:30-6:30 am Meditate in the hall or in your room
6:30-8:00 am Breakfast break
8:00-9:00 am Group meditation in the hall
9:00-11:00 am Meditate in hall/room according to the teacher's instructions
11:00-12:00 noon Lunch break
12noon-1:00 pm Rest and interviews with the teacher
1:00-2:30 pm Meditate in the hall or in your room
2:30-3:30 pm Group meditation in the hall
3:30-5:00 pm Meditate in hall/room according to the teacher's instructions
5:00-6:00 pm Tea break
6:00-7:00 pm Group meditation in the hall
7:00-8:15 pm Teacher's Discourse in the hall
8:15-9:00 pm Group meditation in the hall
9:00-9:30 pm Question time in the hall
9:30 pm Retire to your own room--Lights out

Meld me weer als ik terug speechtherapy benodig.

Aan allen een gezond en liefdevol 2010 gewenst!

(* Wat is Vipassana?)
Vipassana is een meditatietechniek die 2500 jaar geleden werd herontdekt en onderwezen door Gautama de Boeddha. Het woord Vipassana betekent: inzicht, de dingen zien zoals ze werkelijk zijn. Het is een eenvoudige, praktische techniek die een universele remedie voor universele problemen biedt. De techniek is in Birma in zijn oorspronkelijke en pure vorm bewaard gebleven en staat los van iedere vorm van religie.
De techniek
Vipassana is een proces van zelfobservatie met als doel de geest tot in de diepste lagen te zuiveren van negativiteit en onzuiverheden als woede, haat, hebzucht en angst. Naarmate de invloed hiervan zwakker wordt, komen positieve eigenschappen zoals liefde, mededogen, vreugde en gelijkmoedigheid vanzelf tot ontwikkeling. De meditatietechniek wordt geleerd in een 10 daagse cursus. Zo'n cursus vormt een mentale training met een diepgaande waarde voor het dagelijks leven

Spreukje van Paulo Coehlo

2009-09-18T12:07:00.000-07:00

Er is een gezegde dat je in alle talen tegenkomt: uit het oog uit het hart. Maar ik durf te stellen dat eerder het omgekeerde het geval is: hoe meer iets uit het oog is, hoe meer ons hart het mist.

Uit Elf minuten

Maar loslaten geeft houvast en groeipotentieel ;-)

Cine

WATOU 2009 - Tussen Taal en Beeld

2009-07-20T00:11:00.000-07:00

Watou is een klein, pittoresk dorpje aan de Franse grens. Aan de kerk een dorpsplein met cafeetjes en eetgelegenheden. Jaarlijks hou ik mijn bedevaartje naar dit oord. Er is een kunsttentoonstelling op verschillende locaties in het dorp:
in de kamers van een rusthuis, in de kelder van de plaatselijke brouwerij, in stallen, het klooster en zelfs de kerk.
De verscheidenheid aan locaties, het landelijke karakter, de weidsheid van de velden en de stilte geven een meerwaarde aan het geheel. Toegegeven je bent vanuit Antwerpen best even onderweg maar ik vind het absoluut de moeite waard.

Fantastisch is het gedicht "Nieuwstad 14" van Bart Moeyaert. Het geheel in een woonkamer met in twee hoeken een stoel waarin je kan plaatsnemen. In het midden van de kamer hangt een luster van scheermesjes en veiligheidsspelden van Colin Waeghe. Eronder in een grote cirkel, het gedicht uitgesneden in een vierkante, zilverkleurige metalen plaat. En gelukkig aan de schoorsteenmantel nogmaals hetzelfde gedicht, ditmaal klassiek uitgeschreven. Ik hoop hier geen copyright overtreding te begaan maar wil de ervaring graag delen:

Nieuwstad 14

Ik was bezoek dat langer bleef en anders sprak,
maar ik misstond niet in de kamer. Een beetje
als een schemerlamp die op den duur de sleutel kreeg.
Ik deed niet ongezellig en in mijn buurt was het
aan tafel minder leeg. Maar nog liet niemand na
mij af en toe te wijzen op mijn tong, mijn grond.
Dan noemden ze mij onverwachts weer anderman
en zonden mij naar huis, terwijl ik juist begon
te wennen aan de lucht en onderhand ook dacht
dat ik een hart veroverd had. Maar niets was
minder waar dan dat. Op tijd en stond werd
naar mijn stoel gekeken, gepolst of ik al wortel
schoot. Ik hield mijn mond en vond het krassen
van de meeuwen geen goed teken. Hoe kwam het
dat ik binnen zat en tegelijk nog buiten stond.

Bart Moeyaert

In het klooster nadat je de trap opgaat in een huisje met psychedelisch behang kom je aan een kamer met allemaal videotape op de grond, een rood gestreept plastic lint met opschrift: "RESTRICTED ART ZONE" belet je binnen te gaan en in het midden brandt een witte neon lichtreclame op zwarte achtergrond met: "Rien à voir". Schitterend gewoon!

Ook geweldig is het filmpje "Speech Bubbel" van Adam Leech in een duistere koeiestal. Goed om weer in Belgenland te zijn ;-). Het nieuwe café aan lokatie vier is trouwens een echte aanrader. Hommelbier van 't vat ook. De happening is dagelijks toegankelijk en loopt nog tot zes september.

Scoutskamp in Honnay

2009-07-13T12:42:00.000-07:00

Ben vandaag mijn nichtje gaan afhalen van haar scoutskamp in de Ardennen. Werd er om 12u. verwacht en dan was er een BBQ. Ze had gezegd mijn mama en papa moeten werken en kunnen me niet afhalen maar mijn tante komt.
Vroeg iemand van de leiding : "Wanneer komt uw tante nu eigenlijk?"
“Oh” zei Carolien " dat is mijn tante."
"Ah ik dacht al dat uw mama er toch was..."

Charlotte (een kampgenootje): Uw tante ziet er wel een toffe uit.
Carolien : Ja, die is zoals mijn mama alleen zaagt die niet zo!
"Ooooh" zegt het kameraadje ik wou dat mijn mama ook een tweelingzus had ;-)

De terugweg verliep vlot net voor de avondspits met een taterwater op de achterbank. We waren juist op tijd om Thomas zijn verjaardag te vieren.

Home Garden of Garden Home in ieder geval oase van groen!

2009-06-20T09:02:00.000-07:00

Ben vandaag verhuisd naar het guest house aan de voet van de helling “Home Garden” en het is een oase aan groen. Zelfs in m’n badkamer staan er echte planten! De eerste keer dat ik zoiets tegenkom. Ik heb een terras waarvan de tegels een grasprint hebben en hoe stom ook het werkt. Dezelfde tegels liggen ook in m’n douche met heerlijk warm water. Kan eindelijk weer eens deftig m’n haar wassen. Maar het meest geweldig zijn de de bovenste rij tegels van m’n douche: rode tulpen! Volgens mij is deze bungalow na de tsunami heropgebouwd door Hollanders. Telkens ik onder de douche ga moet ik me tegen houden om niet uit volle borst “Tulpen uit Amsterdam” te gaan bleiren. Op m’n terras staat een bamboe tafel en plooistoel. En boven een visbak hangt een hangmat. Het ding is niet echt op mijn formaat voorzien maar ik slaag er toch in heen en weer te wiebelen. Als Kris, een gast die hier werkt, langskomt zegt hij medelevingsvol:”Sorry bit small for you...” Aan de wand hangt een roze sculptuur van twee dames, die een blad vasthouden waaruit water lopen kan dat vanuit de viskom wordt opgepompt. Als ik wat hard wiebel scheer ik met m’n neus net boven hun boezem. En de eerste keer dat ik de hangmat gebruikte knalde ik natuurlijk pardoes een bloempot met groene plant in de bak vol gupppies. Het is luxueuzer en de bungalows lopen aansluitend langs elkaar waardoor je minder privacy hebt maar dan weer sneller contact legt met anderen. In het midden is er een binnenkoer vol groen en staat er een tafel met zitbanken. Enkele foto’s zullen meer zeggen dan ik kan vertellen... Maar het allertofste is dat ze hier gratis wireless internet hebben! Dat is trouwens de hoofdrede waarom ik verhuisd ben. En ironie. Zit vanavond te eten, stappen er een Canadees en Amerikaanse binnen die in Korea wonen. Ze blijken de bungalow te hebben die ik gisteren had. It’s such a small world! En hoe groot is de kans dat je die mensen vind als je er überhaupt naar op zoek zou gaan? Morgen ga ik snorkelen. Volgens Kris kan je hoesten en snorkelen tegelijkertijd en wie weet zijn tegen dan mijn hoestbuien verleden tijd? Het is mijn laatste volle dag op het eiland dus de hoogste tijd om eens onder water te gaan kijken! Aan de wand van het bureau hangt een mooie “Finding Nemo” foto. Ben benieuwd of ik die ook echt te zien zal krijgen... Nu ja wie niet waagt niet wint!

P.S.
1) Terwijl ik in m’n hangmat lig te surfen valt m’n mediaplayer zonder muziek. Ik besteed er niet veel aandacht aan tot ik plots getuige ben van een kreunen en steunen van het jonge Franse koppeltje dat de bungalow naast mij betrekt. Misschien is minder luxueus en anoniemer nog zo geen slechte optie? Zelfs al moet je daarvoor 84 trappen doen ;-) ...
2) Foto's volgen

Ascese op Koh Phi Phi

2009-06-20T01:23:00.000-07:00

Omdat ik er op een boogscheut vandaan ben besluit ik naar Koh Phi-Phi te gaan. Ik kan al evengoed daar uitzieken als in Phuket te blijven waar men regen voorziet. Als je de brochures mag geloven zou het één van de paradijselijkste plekjes op aarde zijn. Ik regel op straat een tuk tuk voor 13:00. Bij het uitchecken wil de dame aan de receptie me een all inn ticket wil verkopen omdat het bij haar goedkoper is. Ik zeg dat ik al een tuk tuk heb maar desnoods interesse heb in alleen het ticket. De tuk tuk staat keurig om 13:00 klaar maar wil persé een stop doen om een stempel te vergaren die 100 Baht waard is. Ik stem ermee in op voorwaarde dat het bij die ééne stop blijft en ik niks koop. Drie minuten, veel langer zal het niet geduurd hebben sta ik terug buiten. Het was een sieradenwinkel en de souvenirs (made in China) stonden aan 50% reductie. Het voordeel van te reizen zonder plek in je bagage is dat je ook echt niets koopt ;-).
Als we bij de pier aankomen blijkt dat m’n ferry niet om 13:30 maar om 14:30 vertrekt. Het is onduidelijk, gebrekkig engels, ik voel me bekocht en begin zonder er bij na te denken op z’n Westers met stemverheffing van m’n tak te maken. De ticketdame noemt me spontaan Sir. Maar als ik nadien op het bankje naast hen zit te wachten schaam ik me diep. Na al die tijd en zo een uitschuiver. Hoewel ultra toeristische plekken dit wel meer gewend zijn. Toch vinden ze het brutaal en ongepast. Nooit je stem verheffen en altijd vriendelijk blijven. Daarmee heb ik al wonderen verricht. Nu ja het kwaad is geschied. Gelukkig is het maar de ticketverkoop van de boot op de heenweg dus blijven de gevolgen beperkt. Maar ik stond versteld van mezelf. Hoe snel verval je toch weer in automatismen. Trouwens een goeie analyse van de vertrektijdentabel had alles kunnen vermijden. Nu ja gedane zaken nemen geen keer. Ik ben wel weer blij m’n Mc. Safe net op m’n rugzak te hebben. Kan zodoende m’n rugzak rustig aan boord brengen, deze aan de railing vastmaken en terug een zitje in de schaduw opzoeken.
Bij aankomst op de pier worden de slaapplekken je naar het hoofd geslingerd. Met m’n grote rugzak, beding ik voor mij alleen een bungalow met ventilator voor 400 Bath per nacht. Het is eenvoudig maar schoon.Voor het eerst sinds lange tijd lig ik weer in een zéér groot bed. Spendeer de dag met lezen en rusten en de ziel uit mijn lijf hoesten en m'n nieuwe bikini te testen. Omdat het zo broeierig heet is transpireer ik als een gek. Hierdoor pakt de zonnecrème niet aan de bovenkant van m'n rug. Gelukkig heb ik de tegenwoordigheid van geest niet al te lang aan het strand te blijven bakken maar in de schaduw op het terras van m'n bungalow te gaan lezen. Resultaat het bovenste stukje van m'n rug en linkerschouder is kreeftroze. Het is al 22:00 als ik besluit iets te gaan eten. Ik neem een Thais restaurantje, Garlic 1992 klinkt alvast goed. Zit alleen aan een tafeltje en nadat m’n bestelling is opgenomen geeft de serveerster me een boekje om de tijd te doden. Het is een speciale fotobijdrage van de Tsunami van 26.12.04. De beelden en Engelse teksten zijn schrijnend en ik vraag me af waarom ze me dat in godsnaam voor de maaltijd geeft. Je ziet foto’s van de verwoesting, de doden, de gewonden, de massagraven, de ellende en de gelukkigen die het overleefden. Een zware boterham als voorgerecht. In het restaurant hangt ook een bordje met bedankje voor alle steun die ze verkregen bij de heropbouw. Ondanks alles eet ik m’n bordje leeg en bestel nog een citroen ijswater als dessert. Daarna ga ik een kijkje nemen op de beach parties maar hou me keurig aan het door mezelf opgelegde alcoholverbod en ga vrij snel naar m’n bungalow voor een verkwikkende nachtrust. Wil me eerst terug terug oké voelen zodat ik weet dat de oorzaak van m’n suffe kop niet van de alcohol komt. Maar het gaat langzaam beter. Ik kan toch al op het strand blijven waar ik de dag tevoren nog de benen moest nemen omwille van de bassen van de DJ en de oorpijn tot gevolg. Langzaam maar zeker maar zeker langzaam, m’n motto in de bergen is hier blijkbaar ook van toepassing. Volgende keer moet ik misschien twee keer nadenken voor ik iets boek bij een plek die “Up Hill Cottage” heet. Ik heb de bovenste bungalow waardoor ik een relatief mooi zicht heb en rustig zit maar dit resulteert ook in 84 trappen... De flyers voor de beachparties gooi ik in de vuilbak. “Buy one bucket, get one free!” Je koopt letterlijk een klein emmertje waarmee je in de zandbak speelt, gevuld met een flesje rum/whisky/...,cola en de lokale Red Bull. Je krijgt er zelfs een rietje bij. Geen wonder dat het feestgedruis tot in de vroege uurtjes klinkt. Bovendien vraag ik me af of de vele tattoe shops zonder al die buckets ook zo'n goeie zaken zouden doen. Ondertussen heb ik geleerd door alles door te slapen, gebruik zelfs m’n oorstopjes niet meer. En, ik slaap lekker!

Terug in Sydney: Taronga Zoo

2009-03-22T04:50:00.000-07:00

Het is alweer even geleden sinds ik iets op m'n blog gepost heb. Sommigen vragen zich waarschijnlijk af of ik nu aan Franz of aan Josef ben blijven plakken. Alvorens speculaties en mogelijke weddenschapen uit de hand lopen. Zit weer in Sydney bij Heike en Richard, die met hun gezinnetje in Gordon ten noorden van Sydney wonen. Heike is een oude humanioravriendin die ik eeuwen niet meer gezien had en waar ik eerder in januari reeds te gast was. De eerste avond ben ik nog maar net aangekomen of we gaan een ringtail possum terug vrijlaten. De beestjes zijn territoriumgebonden dus moeten we een eindje rijden. Geen probleem, we hebben genoeg om over te kletsen onderweg. Na een korte inspectie is het tweede plekje goedbevonden om de possum los te laten. Heike hangt een nest in een struik en het beestje doet perfect wat het moet doen. Het komt uit z’n huisje draait zich nog eens om, kijkt lief naar Heike als bedankje voor de goede zorgen en verdwijnt in de boom. Had ik een filmcamera gehad dan had je het scenario niet beter kunnen verzinnen en timen. Op de klif heeft iemand een witte sofa neergepoot. Je hebt er een fantastisch uitzicht over het water en alhoewel het donker is, is de lichtshow geweldig. Vanuit de luie zetel krijgen we een klank en lichtspel van onweer op afstand! Great to be back!
's Ochtends zetten we de jongens af op school en gaan met Billie die een vrije dag heeft naar de zoo. Het weer is aangenaam zonnig en niet te warm. Meer moet dat niet zijn en een welgekome afwisseling na de koelere dagen in Nieuw Zeeland. Australië is een continent met vele rare en gevaarlijke dieren, ook in de dierentuin. We beginnen bij de obligate kangeroes en wallabies. Tof maar in de natuur is wel indrukwekkender! Ben blij ze daar voor het eerst te hebben zien rondhuppelen net als in de tekenfilms. Verder zien we schildpadden met puistenschild. En wanneer Heike een foto nemen wil van de langnek schildpad dondert haar zonnebril pardoes het water in, pal op de knikker van de arme schildpad. Weg foto object! We kunnen het ding gelukkig recupereren zonder er een verzorger bij te moeten halen. Geen wonder dat de giraffen een lange nek hebben... Ze hebben een kooi met een prachtig uitzicht op de stad. Je zou voor minder je nek uitsteken! Als je veel tijd hebt kan je je zo positioneren dat het net is of de giraffe aan het Opera House knabbelt. We besluiten de vogelshow te gaan bekijken. Je zit in een arena met zicht op het Opera House en Harbour Bridge! Een animatrice geeft uitleg over de 800 verschillende vogels die in Australië leven. Vervolgens komen er boven je hoofd prachtige veren voorbij: elegante grote of kleurrijke kleinen. Een Ibis neemt ongewenst deel aan de show en verstoort de voorstelling. De roze galah zou normaal een munstuk moeten ophalen uit het publiek maar geraakt de kluts kwijt en doet zijn kunstje niet. Dan komt de roofvogel maar deze beslist het hazepad te kiezen en vertrekt. Omdat deze arend, als die terug zou komen, de andere speciemen zou aanvallen moet de voorstelling worden stopgezet. Het blijven beestjes en geen computers. Gelukkig wordt de grote loebas snel bij de lurven gevat en door zijn trainster in veiligheid gebracht waarna de geduldige kijklustigen, het vervolg van de show kunnen aanschouwen. Daarna wandelen we naar beneden en nemen de kabelbaan terug naar boven. Met open hemel en een goed zicht, ga je over de olifanten hun leefkwartieren, niet slecht. Koalas zijn schattige stinkers die 20 uur per dag slapen. We hebben geluk en treffen een zeer actieveling. Een lust voor het oog! Dan is het bedtijd voor Billie dus gaan we huiswaarts. Goe begonnen is half gewonnen! ’t Is hier weer geslaagd.

Prentjes:
http://picasaweb.google.be/Tante.Cine.opreis/TarongaZoo

@ Franz Josef

2009-03-06T15:42:00.000-08:00

Het verschil tussen Australië en Nieuw Zeeand is dat je hier nooit een levensbedereigende insectenbeet kunt krijgen. Niettegenstaande dat kunnen sand flies vreselijk irritante beten geven. Het zien er kleine onschuldige vliegjes uit maar een beet kan dagenlang blijven jeuken. En hoe meer je krabt hoe erger het wordt.
Ben in Franz Josef beland, een zakdoek groot, de plaats is vernoemd naar de naburige Franz Josef gletsjer. Julius von Haast deed geologisch onderzoek op de gletsjer en aangezien er al een Haast I is en een Haast II en hij geen Haast III wenste is deze gletsjer genoemd naar zijn keizer Franz Josef van Oostenrijk, de man van Sisi. Heb er een mooie gletsjerwandeling gemaakt. Slechts een halve dag omwille van de weeromstandigheden maar ben blij want gisteren regende het pijpestelen en vandaag staan er ook al weer wolken aan de hemel. In deze regio valt zo’n 7 meter regen per jaar. Het goede is dat hierdoor de gletjser gevoed wordt met veel sneeuw, die na een tochtje van 70 jaar van boven naar beneden, een gedaantewisseling van ijs naar water ondergaat. Het wonderbaarlijke is dat je om bij de gletsjer te komen eerst door een stukje tropisch regenwoud wandelt. Er zijn volgens de gids slechts 3 zulke plekken in de wereld, de naburige Fox glacier en ergens in Argentina. Je mag niet op eigen houtje gaan wandelen in het gebied. Er gebeuren af en toe ongelukken stukken ijs die afbrokkelen of stenen die naar beneden vallen. Slechts één bedrijf organiseert wandelingen in het gebied. Je kan een halve dag, een dag of zelfs een heli-trip doen. Dan voert een helicopter je naar boven waar je van het uitzicht kan genieten en een wandelingetje maken. Budgetair is dit iets te onvriendelijk voor mijn portemonee dus ik hou ik het bij zelf de benen strekken. Voor de dagwandeling staat dat die uitdagend is. Ik ontmoet een proffessionele basebalspeelter uit Sydney die zegt dat een halve dag fysisch pittig is. In tweestrijd weet ik niet goed wat kiezen. Maar het weer beslist voor me. Er is regen op komst dus besluit ik de halve dag in droge omstandigheden te doen en schrijf me in voor de 15:00 tocht. De volgende ochtend giet het waardoor verschillende tochten afgelast worden! ;-)
De groep wordt nog eens in drie kleinere groepen verdeeld. De eerste op hoog tempo, de tweede gemoedelijker en de derde langzaam. Ik kies maar voor de tweede want ik wil niet diegene zijn die niet meekan maar ik betreur mijn keuze. Het had iets pittiger van me gemogen. Daar waar het een beetje moeilijk is zijn er koorden gespannen om je aan vast te houden. Bovendien gaat de gids vooraan en hakt hij treden in het ijs. Verder moet je maar goed stampen om met je stijgijzers goeie grip te hebben. Het zicht is adembenemend. Je voelt je zo klein en kwetsbaar tussen al dat natuurgeweld. Af en toe kraakt het ijs of vallen er steentjes naar beneden. De wereld staat hier duidelijk niet stil. Het is een oase van sneeuw en ijs. De tinten blauw en grijs van het ijs, strelen het oog. Prachtige vormen, grillige spleten en smeltwater... Een ijsklontje als soevenir meenemen heeft niet veel zin maar ik vind een leuke steen. Zal binnenkort toch een pakketje schelpen en steentjes huiswaarts moeten sturen en dan probeer ik al zo min mogelijk mee te nemen.

De beelden spreken voor zich:

http://picasaweb.google.be/Tante.Cine.opreis/FranzJosef?feat=directlink

Abel Tasman een magnifieke kustwandeling

2009-03-05T06:13:00.000-08:00

Het vervelende van de beroemde wandelingen is dat je ze lang op voorhand boeken moet. Aangezien ik geen tent heb en ook geen aangepaste slaapzak en hier voor deze ééne keer niet in investeren wil heb ik er een dagwandeling van gemaakt en het mooiste stuk gelopen van Tonga tot Torrent Bay. Ik had nog net tijd genoeg om naar de volgende oppikplek te gaan -Anchorage Bay-moest omwille van de hoge tij helemaal rond maar heb er de voorkeur aangegeven gewoon op het strand te zitten genieten van het prachtige uitzicht.
Elmira, het Kroatische meisje dat ik 's morgens aan de jeugdherberg ontmoette legde zich daar helemaal bij neer (en deed een dutje). Mijn watertaxi kwam om 16:15, zij had nog tot 17:45.
Mooie wandeling, breed wandelpad niet extreem veel stijgen en dalen en dan afwisselend door woud met prachtige varenbomen, treurende dennen alsook langs de kust met uitzicht op appelblauwzeegroen water. Omdat we in Barrent Bay net op tijd waren voor de lage tij konden we nog beenhoog door het water waden en bespaarden we ons wat wandelafstand. Die hebben we dan gebruikt gezeten op het strand, tot het water ons letterlijk weer op de been bracht. Ik had een watertaxi geboekt bij Aqua Taxi en deze rijden met een tractor waarachter een motorboot op een trailer hangt, het water in. Je krijgt alleen bij het in- en uitstappen in het natuurpark natte voeten. Grappig was dat een stel scandinaven een poging deed om zandvrije voeten te hebben en daarbij een demonstratie gaven van hoe het niet moet. Dan is onze methode, na het doorwaden even door het zand en halt houden tot het zand opdroogt toch efficiënter me dunkt. We zagen die kerel letterlijk te water gaan door zijn gestuntel op één voet, hinkelend om zijn in het water schoongespoelde voet maar niet neer te zetten in het zand waardoor hij natuurlijk omviel en... in het water belandde.
Leuke, boeiende afwisselende wandeling. Een echte aanrader!

Het beeldmateriaal:
http://picasaweb.google.be/Tante.Cine.opreis/AbelTasmanWalk?feat=directlink

JEF een nieuwe man in mijn leven

2009-03-01T14:19:00.000-08:00

Jefke is geboren alleluja olé.

Jefke is geboren ,

voortaan zijn ze met twee!

Zij die dachten dat ik één of andere vent ben tegengekomen moet ik helaas teleurstellen... Superman nog niet ontmoet. Maar ben meter van JEF!

Volgens zijn ouders (evaluatiedatum 04/03/09):
een rustige, klokvaste eter en goede slaper...

Tongariro Alpine Crossing

2009-02-12T14:14:00.001-08:00

We moeten vroeg uit de veren om te ontbijten en de bus te nemen die ons naar het nationaal park brengt. Gelukkig pikt men ons omstreeks 5:30 voor de hostel op, maar 5:30 blijft vroeg. Op de bus krijgen we richtlijnen en een noodnummer voor als we moeilijkheden zouden ondervinden tijdens de trip. Het begint gemoedelijk een uurtje lekker instappen, quasi altijd vlak tot Soda Springs. Het is bewolkt waardoor het zicht beperkt is maar het fysisch goed te doen is. Volgens de brochure is het van Mangatepopo Car Park tot Soda Springs een uurtje stappen. “This section is nice and easy” lees je, wat ik alleen maar beamen kan. Tussen Soda Springs en the South Crater staan de hoogtelijnen dichtbijeen: het wordt dus stijl. Om het geheel te veraangenamen? heeft men trappen gemaakt, het is de Devils Staircase genaamd. Volgens de brochure doe je er 45 minuten over, wij blijven af en toe uithijgen en het uitzicht bewonderen waardoor we er iets langer over doen. Van de South Crater tot de Red Crater is nog een serieuze klim. Waarom het rode krater heet is, is in één oogopslag duidelijk. Werkelijk adembenemend mooi.
Uit de grond komen witte wolken met sulferaroma. Na al dat stijgen mogen we dalen en hoe. Door het puin naar beneden, kijkend op prachtige emerald blauwe meren. Hier besluiten we te picknicken. We zoeken een goede steen en verorberen ons door Anja gemaakte lunchpakket. Zwemmen is spijtig genoeg uit den boze. Het is vulkanisch actief gebied en je zou je aardig kunnen verbranden in plaats van af te koelen. Na The Blue Lake is het alsmaar bergaf. Het landschap wordt op één plaats een mooi bloementapijt. Dan is het weer een combinatie van grassen en mossen, ontelbare tinten groen. Tot slot lopen we door woud waar het warm en vochtig is.Volgens de brochure zou jer er 7 à 8 uur over doen, we klokken het zonder er een koerske van te maken af op 7 en een half uur. Niet slecht. Het was best een pittige wandeling maar absoluut de moeite waard. Vooral de afwisseling maakt het een adembenemend avontuur soms omwille van de conditie soms te wijten aan de natuur. Met andere woorden een ideale wandeling om Anja haar nieuwe wandelschoenen “Down Under” de gepaste aftrap te geven.

Het beeldmateriaal spreekt voor zich: http://picasaweb.google.be/Tante.Cine.opreis/TongariroAlpineCrossing

Girlswalk

2009-02-08T00:45:00.001-08:00

De laatste dag van mijn verblijf in Sydney neemt Heike me mee op een wandelingetje in West-Head. Hier kwamen we de eerste ochtend picknicken en morning tea nemen, dit maakt dus de cirkel rond. Vanop deze lokatie zie je Lion’s Island en Palm Beach. We brengen de jongens naar school en gaan lekker ontbijten in het dorp. Dan rijden we naar de parkeerplaats waar we de auto achterlaten en de kinderwagen in gereedheid brengen. Het allereerste dier dat we zien is een grote goanna. We hebben geluk een tijdje later kruisen we er weer één op het pad. Tijdens onze trip zoeken we tevergeefs naar slangen. Eerst komen we op West Head Viewpoint aan. We besluiten de hele tour te doen en gaan tot aan het strand ondanks de trappen en obstakels. De eerste vijf minuten is het strand van ons alleen. Zalig! Dan komt er nog een koppel een plonsje in het water doen en zijn er drie wandelaars. We spelen wat met Billie in het water en laten haar een beetje in het zand spelen in de schaduw van een enorme oeterschelp (zie foto). Prachtig wat de branding met stenen doen kan. Ernaast liggen zwart-grijze exemplaren met een uitzonderlijke tekening. Na deze rustpauze terug naar boven want de rest van het pad staat door het getij onder water. Vanaf nu nemen we om de beurten de kinderwagen en werken deze gezamelijk door het hindernissenparcours. Het pad is er helemaal niet op voorzien. Maar waar een wil is, is een weg . We komen een groepje wandelaars tegen die hun ogen niet kunnen geloven. Zijn jullie hier geraakt met die kleine? “You girls are brave” zei een dame. Maar ze bedoelde duidelijk, jullie zijn goed gek. Toegegeven we hebben een beetje gezwoegd maar het was absoluut de moeite waard! Gelukkig vond Billie het allemaal goed. Ik weet niet of het nog zo aangenaam zou zijn als ze de hele rit luidkeels te kennen zou gegeven hebben dat het hoge tijd voor een dutje was. Maar niets van dat, ze vond het zelfs ok om nog een kleine stop te maken aan aboriginal engravings. Toen ze kiezen mocht tussen meegaan of bij mama in de auto blijven en even wachten koos ze resoluut voor meegaan. Zelfs in de auto op de terugweg was ze één en al een zonnetje, lachend in haar autostoel. Een echt bijzonder kind. Ze heeft CP (Cerebral Palsy) en kan zich niet zelfstandig voortbewegen. In haar rolstoel speelt ze met de knopjes alsof het kinderspel is en weet ze zich gemakkelijk een weg te banen. Eén dag moest ze als straf uit de rolstoel omdat ze zelfs na een verwittiging met het ding de hele sofa van plaats veranderde. En moet dit nog gezegd worden maar tegen het meubilair rijden is verboden. Ze kan niet goed praten maar weet door middel van non-verbale communicatie en enkele woordjes deksels goed haar zin te krijgen. Het is zo’n schatje! ME, MORE, MORE! Of ME en dan wijst ze naar de richting van wat ze hebben wil en knikt ja of neen naargelang je dingen aanwijst. Best bijzonder hoeveel je zeggen kan zonder woorden zelfs al ben je nog geen drie. Nu ja onze girlswalk zouden vele gasten ons in die hitte niet nagedaan hebben. Als beloning nemen we thuis een welverdiende plons in het zwembad.

Bijgevoegd de link naar het fotoalbum:
http://picasaweb.google.be/Tante.Cine.opreis/Girlswalk?authkey=3MtPrc4yq7Y

Belofte maakt schuld

2009-02-08T00:44:00.000-08:00

Toen ik op den bureau te kennen gaf dat ik naar Sydney zou gaan moest ik van twee collega’s beloven langs te gaan op het strand waar de serie “Home & Away” opgenomen wordt en het bewijs aan hen te laten geworden. Dankzij Heike en Richard is het strand gelukkig snel gevonden. We amuseren ons met een fotoreportage te maken. Zelfs de redders geraken enthousiast en ik mag in hun auto plaatsnemen, hun radio ter hand nemen, hun potske opzetten, etc... Wat een mens allemaal niet doen moet voor een paar fotootjes. Maar het resultaat mag er wezen.

Hierbij de link naar het fotoalbum:
http://picasaweb.google.be/Tante.Cine.opreis/HomeAway

I don't like mondays ...

2009-01-19T20:29:00.000-08:00

Hey francine,

je rijdt montegue rd helemaal ten einde onder de brug door en dan over de brug.
deze straat rij je ook den einde. Daar zal je het Normanby hotel zien (grote bar). Aan de lichten naar links (mushgrave rd.) en daar de 2e straat links (na de twee lichten, Deze straatjes liggen kort opeen. Dat brengt je op de Inner City Bypass. Dit volg je tot je onder de tunnel doorkomt. Vlak als je uit de tunnel komt ga je links en deze weg blijf je volgen tot in aspley.
daar aan de rechter kant vind je Grand Prix Mazda.

Alvast heel hard bedankt,

Cheers

frits

Met deze snel in een e-mail vezonden routebeschrijving in de hand, liep het helemaal mis. Onnauwkeurige instructies? Zonder sexistisch te willen zijn zou ik graag een boompje opzetten tussen het verschil in mannelijke en vrouwelijke wegbeschrijvingen alsook varianten hierop maar dat zou niet fair zijn. Toch is het zo dat meestal mannen heel zakelijk, beknopt met route nummer, afritnummer, direct links en rechts een keurige perfecte wegbeschrijving produceren. Bij vrouwen staan die in het algemeen vol van onnodige, irrelevante verwijzingen: op de hoek van bakkerij x en schuin tegenover café y, op het ronde punt met dat afschuwelijke beeld etc. ... Sindsdien moet ik daar steeds aan denken als ik in Mechelen aan het station het ronde punt neem. Kortom er zijn wegbeschrijvingen en wegbeschrijvingen maar daarmee praat ik mezelf niet goed.
Daags na mijn aankomst kreeg ik wel een avondje oefenstonde om links te rijden maar was niet zo gebeten om in mijn achterneef zijn auto te gaan rondtoeren. Men rijdt links, zit links, de vitessen staan dan weer nethetzelfde als bij ons bovendien verwissel je constant de pinkers en de ruitenwissers... Frits ging met zijn roommate Michelle naar Big Day Out een soort Torhout-Werchter Classics en vroeg of ik voor hem op maandag zijn auto naar de garage wou doen. In de buurt was een mooi park en dan kon ik daarna gewoon terug rijden. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, hij had me zondagmorgen in Google Earth snel even wegwijs gemaakt. Virtueel leek het niet onoverkomelijk. Hoop en al een veertigtal minuutjes rijden. Daar ik er niet zo tuk op was had ik het eigenlijk zo wat voor me uit geschoven waardoor ik aan de late kant vertrokken was. En dan reed ik hopeloos verkeerd. Heb drie uur rondgetoerd, was er wel VOOR sluitingstijd maar natuurlijk NA het afspraak- en servicemoment... dus kon ik onverricht ter zake terugkeren. Tot dan hadden we nooit rondgereden met een kaart maar steeds zijn gps gebruikt. Alleen is deze ingebouwd in zijn gsm dus kon ik die moeilijk meenemen... De bus 199 en 192 stopt voor de deur en verder wist ik welke halte ik op de City Cat (overzetboot) eruit moest, wat moet een mens nog meer? Bruggen en parken... ook de aanduiding op de baan, er staan naambordjes die je naar hoofdstraten wijzen, alleen zijn er vele éénrichtingsverkeer... Het geheel zit redelijk logisch in elkaar alleen moest ik het even in een nogal gestresseerde toestand uitvissen. Ook zocht ik naar een verkeerde soort weg. De M3, ik veronderstelde dat het een soort autostrade was zoals in de innercity maar het bleek een tweevaksbaan met vele winkels, eerder zoals de A12 bij ons. En dan zijn er de T2 rijstroken of T3, een carpool bevorderingsmaatregel? Dat zou bij ons wel wat zijn op de E19 van Antwerpen naar Brussel, een T3 rijstrook waarop je dan enkel rijden mag als je met drie of meer in de wagen zit. In het algemeen rijden de Austrliërs gezapig. Raampje open, arm eruit 80 à 100 tot 110 op de autostrade. En een oranje licht is niet stoppen maar zéér snel even gas bijgeven... Oranje het nieuwe groen! De zelfstudie snelcursus doet wel mijn aversie verdwijnen als sneeuw voor de zon. Had tijdens mijn verblijf Frits zijn nagelnieuwe auto ter mijner beschikking, een pittig ding. Ik bedankte hem voor het vertrouwen, hij lachtte dat het er niks mee te maken had. Hij is immers goed verzekerd. Yeah. Vertrek morgen naar Sydney maar anders was ik beslist naar Byron Bay gereden...
Het andere onaangename was dat ik aangekomen in de garage me realiseerde dat ik mijn tasje niet bij me had. Wat heen en weer getelefoneer. Frits verwittigen om zijn kredietkaart voor alle zekerheid te blokkeren. Dus om terug huiswaarts te keren had ik geen geld en misschien ook niet genoeg naft... Bovendien kon ik niet binnen want de huissleutels zaten er ook in. Ik overwoog om ook mijn kaarten te blokkeren maar dacht als ik ze thuis heb laten liggen dan zit ik met de miserie van opnieuw aanvragen, opsturen etc. Ik was nog terug naar boven gegaan om de wegenatlas mee te nemen (een goeie zaak), had dan de huissleutels nog nodig gehad. Voor de eerste keer had ik de appartementdeur gesloten door het deurknopje in te drukken. Als klap op de vuurpijl had ik mijn gsm niet bij en de kaart- en telefoonnummers niet bij de hand. Indien ik alles kwijt was dan had ik het tasje domweg verloren en was het niet doelbewust door criminelen die ermee om weten te gaan gestolen, zo hield ik mezelf voor. Zo’n vaart zou het allemaal hopelijk niet lopen. In mijn hoofd maakte ik de optelsom van de verschillende valuta in mijn portefeuille en schreef ik de contanten al af. Gelukkig had ik wat leesvoer en kon ik van het bankje aan de overkant gebruik maken in afwachting van de thuiskomst van mijn huisgenoten.” I don’t like Mondays” zingen de Boontown Rats. Wel ik ben op maandagen als dit ook niet echt tuk. God zij dank lag mijn tasje op de tafel en verliep het einde van de avond in opperbeste stemming. We gingen eerst tanken, reden immers zwaar in het rood, best spannend ;-) en aansluitend gingen we inkopen doen. Hierna maakte Michelle een heerlijke sla, bakte Frits kangoeroe steaks en ik speelde Dj en dekte de tafel op het terras. Wat een verwennerij zelfs na hun Big Day Out van gisteren... Het werd een super gezellige avond. Eind goed, al goed!

P.S. 1) Ik heb overwogen dit verhaal niet te posten maar denk dat de aanval de beste verdediging is. Na “depress the clutch”, nieuw lachvoer! :-).
2) Frits kreeg direct een nieuwe afspraak. De bediende was uiterst medelevend:”You name it mate!”
3) We hebben wel afgesproken dat ik in het vervolg zeg dat ik van Holland ben als het misloopt, kwestie van onze Belgische reputatie “Down Under” hoog te houden.

Kamer

2009-01-06T05:33:00.000-08:00

Sinds ik in Bangkok goed in de luren ben gelegd, neem ik geen kamer meer alvorens ze te hebben gezien. En alhoewel ik het gevoel heb steeds bedrevener te worden is er altijd wel iets wat ik over het hoofd zie. Zo heb ik sinds Vientiane geen warme douche meer gehad. Op Dhong Khong was het wel mogelijk maar voor die ééne nacht vond ik het niet erg. En op Dhone Kone was er op drijvende luxekamers van 75 dollar per nacht na, geen accomodatie met warm water. In Phnom Pehn had ik er niet op gelet was niet opportuun na 6 uur bussen en 4 uur taxi rijden. En in Siem Reap was ik zo verblind door de televisie in m’n kamer dat ik het me niet had gerealiseerd. Dus de volgende keer weer douchen met warm water gaat heerlijk zijn. Het is warm genoeg en het water is niet ijskoud maar om je haar te wassen is het niet zo handig. Het is trouwens de eerste keer dat ik televisie heb. En op post 82 met héél véél sneeuw is blijkbaar een zender met Nederlandstalige uitzendingen. Ik krijg het NOS journaal en het VRT nieuws maar met een dag retard. Dus bij mij vormt Herman Van Rompaey nog een regering en in het echt is hij misschien al minister. De politiek volg ik eigenlijk niet maar het deed wel raar om een nieuwsitem over oudejaar te zien. Bij slagerij XY kwamen de mensen hun bestellingen afhalen. En dan de gourmet, fondue etc. zo over de toonbank zien gaan. Ik kon me zo slagerij de Laet in ‘t dorp, voor de geest halen. Kreeg ongelofelijk zin in al dat lekkers. Het water stond me letterlijk in de mond (z’n everzwijngebraad met bessensaus mm goddelijk). Gemiddeld geeft de Belg 30€ per persoon uit aan eten op oudejaar en is thuisvieren populair, kon ik ‘s avonds aan m’n Canadese tafelgenoot meedelen. Gelukkig is de beeldkwaliteit zo slecht dat je niet aan de beeldbuis kleven kan maar het is verleidelijk.
Iets wat ook perfect in orde is in deze kamer is dat ik een spiegel-ook alweer tien dagen geleden- heb en een aparte deur naar m’n badkamer. Soms is het slechts een gordijn en is het eerder storend om een kamer met badkamerfaciliteiten te hebben. Geurhinder of drupgeluid... Alleen had ik zonder het te beseffen m’n badkamerdeur gesloten en het knopje ingedrukt waardoor de deur op slot zat. De sleutel van de deur paste niet dus ik naar de receptie. Met een stel speelkaarten werd na enkele trial en error pogingen de deur weer open gemaakt. M’n kamerdeur heeft hetzelfde type slot waardoor je beseft dat het kinderspel is in te breken. Ik stop m’n waardevolle spullen dan ook in m’n dagrugzak en hang deze met een slot aan de televisietafel vast. Ik weet wel dat je met een mes zo door m’n rugzak steekt maar het is meer de mentale barrière. Je gritst deze niet in een handomdraai mee maar moet moeite doen. Ik zou m’n Pacsafe (een metalen net) kunnen gebruiken maar dat is onhandig daar deze alleen op m’n grote rugzak past en ik alles uitpakken moet als ik iets nodig heb. Daar straf ik meer mezelf mee, bovendien voel ik me niet onveilig.
Soms is het ook best grappig hoe je bij je kamerinspectie dingen over het hoofd ziet. Zo had ik ergens een westerse wc pot en dacht ok das prima (anders is het zo’n Franse WC). Ik had alleen niet gezien dat je er onmogelijk op gaan zitten kon (zie foto). Zelfs niet als kleine Aziaat. Maar oefening baart kunst. Ik raak steeds meer bedreven in het onderhandelen. De kamer die ik momenteel heb wou ze me voor 8 dollar laten. Ik had een visitekaartje en zei dat doe ik niet, m’n vriend heeft hier voor 5 dollar geslapen. Ja maar het was nu topseizoen, bedden zijn schaars blablabla. Ik haalde een ander kaartje boven van een goedkoper guest house en zei hier is beslist plaats. Dit heeft men me vanochtend verzekerd. Dan ben ik niet geïnteresseerd. Dus als het 5 dollar is blijft u? Ja ok, deal daar u een aanbeveling had....yeah mon oeil.
Eigenlijk is het een beetje een spel. Er zijn mensen die niet willen zoeken en op voorhand graag een onderkomen hebben. Ik zit daar niet mee. Tot op heden heb ik steeds iets gevonden. Het is niet altijd even aangenaam, akkoord. Na tien uur in de bus, een tuk-tuk nemen en een slaapplek zoeken als het al donker is en de prijzen de pan uit swingen zoals in Vientiane bijvoorbeeld. Maar het went. Trouwens waar een wil is, is een weg en je wil natuurlijk niet op straat slapen. En dan neem je een kamer voor één nacht en zoekt ‘s anderendaags naar iets anders. Dat lijkt me nu zo leuk aan Australië. Eerst ga ik in Brisbane bij Frits m’n achterneef logeren en dan in Sydney bij Heike, een vroegere klasgenoot. Ik voel me opgewacht en welkom, alsof ik naar huis ga terwijl ik nog nooit in Australië was.

Met de bus is altijd een beetje reizen

2008-12-16T06:49:00.000-08:00

Ik besluit in Vientiane de bus te nemen naar Pakse. Er zijn heel wat speciale toeristenbusaanbiedingen, slaapbussen etc. Maar ik opteer voor de lokale bus. Ik kan een zeer goeie prijs bedingen met een tuk-tuk rijder en ga voor 35000 kip naar het zuidelijk busstation. Er vertrekt om 11 uur een bus het is twee voor elf dus koop ik een ticket, drop m’n rugzak in het bagageruim en spring op de bus. Ik blijk de enige toerist te zijn. Achteraan is er op de voorlaatste rij plaats vrij, net voor een deur naar buiten die overigens niet gebruikt wordt waardoor ik extra beenruimte heb wat best comfortabel is. Er is zelfs een metalen buizenstel als trapleuning voorzien en airco! We zijn nog geen drie minuten weg en stoppen al. Broodjes-, kauwgom-, boeken- en fruitverkopers... iedereen loopt 2 à 3 keer tot einde van de bus om zijn of haar koopwaar te slijten. Een half uur later met een heleboel extra mensen en bagage rijden we verder. Het is een beetje onwennig, niemand spreekt engels. Op de achterbank doet een gast verwoede pogingen me iets uit te leggen maar ik kan slechts glimlachen en schouderophalend zeggen: “I don’t understand Lao”. De kerel laat het niet aan z’n hart komen en doet goed z’n best om iets uit te leggen. Uiteindelijk komen we tot de slotsom dat we beide naar Pakse gaan. Na een tijdje komt er een meisje naast me zitten. Ze spreekt een beetje engels. Joepie! De conversatie is hilarisch. En je hebt ook tussen enkele zinntjes door tien minuten om bij jezelf te overleggen wat je nu net hebt gezegd. Het gaat als volgt: na de gebruikelijke: “Where are you from etc...” "Do you have a wife?" En dan wordt er een yes of no antwoord verwacht, geen ingewikkelde gedachtengang. Ik antwoord yes en overleg met mezelf wat ik mogelijks gecommuniceerd heb.
Bij ons in België zou dit betekenen dat ik impliciet zeg lesbisch en getrouwd te zijn. Maar ik neem aan dat dit hier niet het geval is. Ik vraag me af of ze misschien denkt dat ik een man ben aangezien ik een lange broek en een hemd met lange mouwen draag. Dat het een hemd met vrouwensluiting is, is wellicht hier een onbenullig detail. Het is dan ook vijf dagen geleden dat ik nog een spiegel heb gezien. Ik had wel een kamer met douche & warm water en westerse wc pot- waar je trouwens wegens plaatsgebrek niet op kon zitten- maar geen spiegel. Zou ik ondertussen een baard hebben? Misschien vroeg ze gewoon ben je een vrouw? En dan was yes het correcte antwoord. Ervoor had ze al gevraagd of ik kinderen had waarop ik eenduidig no kon antwoorden. Na tien minuten mogelijkheden te hebben overwogen vraag ik haar:”Do you have kids?” Waarop ze volmondig yes antwoordt. Geïnteresseerd zeg ik:” Oh and is it a girl or a boy?” Waarop ze me serieus aankijkt en zegt:”Ok ;-)”. Het “Monthy Python” - of “In de gloria”- gehalte van de gesprekken neemt alsmaar toe en ik besluit dan ook maar te zwijgen alvorens de slappe lach te krijgen. Voor langere of kortere tijd zijn er (on)verklaarbare stops. Niemand spreekt engels dus ik waag me niet te ver van de bus. Als rond 15:00 de lunchstop genomen wordt neem ik slechts een portie sticky rice. Zij hebben allemaal vis of vlees en smullen naar hartelust. M’n buurvrouw biedt me enkele maal een stukje vlees aan wat ik vriendelijk lachend weiger. Ik wil geen darmproblemen onderweg... Ik weet nog steeds niet hoe laat ik op m’n bestemming zal zijn... Bij de volgende stop neemt m’n buurvrouw haar tas en zegt:” Bye bye, see you later!” Waarna ik ze niet meer weerzie. Even voor het donker stappen er een Zwitser en zijn vriendin op. Ze zitten vooraan in de bus. Om middernacht komen we eindelijk aan in Pakse. Het busstation is uitgestorven. Er is geen kat te zien. Geen tuk-tuk, niks. M’n buurman van de achterbank legt in gebarentaal uit dat de bus morgen om 5 uur verder gaat. En wat nu? Simpel, slapen op de bus. Voor het handvol mensen is dat niet zo erg, die passen immers met hun lijf op twee zitjes... Ik blaas m’n kussentje van Air Berlin op en leg dat ter camoeflage van de armleuning in m’n rug. Verder zet ik m’n koptelefoontje op met Norah Jones. Come away with me.... ik hoor de cd 2 keer maar slaap best lekker. De volgende ochtend is de ticketbalie nog niet open. Ik zie ook nergens m’n volgende bestemming in ons schrift. Nu naar het dorpje gaan en morgen of overmorgen terug naar hier daar voel ik niet veel voor. Ik wil direct verder reizen naar het Zuiden, naar de 4000 Islands. Dhong Khong is het grootste eiland. Ja wijst de busbegeleider op de bus waarop ik geslapen heb. Dat is de goede bus. Wel makkelijk is dat ik m’n bagage niet moet verslepen maar ik ben niet zeker. Gisteren de bus naar Pakse en vandaag naar Dhong Khong? Ik sta buiten een beetje de benen te strekken waardoor een tuk-tuk rijder denkt een vroege toerist/klant te hebben. Ik zeg dat ik naar Dhong Khong wil waarop hij spontaan naar m’n bus wijst. Gerustgesteld neem ik plaats. M’n vriend ligt nog op de achterbank te pitten. We vertrekken. Slechts een tiental mensen zijn overgebleven en hebben ook overnacht op de bus. Weer komen de nodige verkopers hun etenswaren slijten. Ik heb nog een baguette met jam die ik daags voordien had gekocht en het smaakt. M’n vriend probeert weer een praatje te maken. Hij koopt een bussel witte rapen voor ontbijt? Ik draai me om en vraag waarvoor het dient. Hij toont me dat je ze pellen kan als een banaan, je trekt aan het wortelsteeltje en krijgt dan een sappige witte vrucht. Ik krijg een behoorlijk grote knol en eet het beleefd helemaal op. Onmiddellijk vult hij een plastic zakje met nog enkele exemplaren voor onderweg. Ik bedank vriendelijk. Heb geen idee wat het juist is en wil m’n buik niet ontregelen. Hij lijkt niet beledigd. Dan vindt hij een muntstuk op de grond. Ik heb geen idee waar vandaan, denk Vietnam. In Laos en Cambodja kent men geen kleingeld dus hij kijkt ernaar alsof het een schat is. Ik haal m’n portemonnee boven en toon hem een 1€ muntstuk. Ik wil het hem geven maar als hij hoort dat het 10000 Kip waard is geeft hij het terug. Ik kijk geregeld in m’n Lonely Planet om te zien waar we zouden kunnen zijn. Toon hem op de kaart waar ik naar toe wil. En dan realiseer ik me dat hij waarschijnlijk ons schrift niet kent als hij überhaupt al lezen en schrijven kan... Ik vraag hem of hij het boek graag inkijken wil. Het zijn vooral de foto’s die hem boeien. Af en toe herkent hij iets en ratelt er maar op los. Ik lees het onderschrift bij de foto en dan knikt hij goedkeurend en brabbelt verder. Na een tijdje stopt de bus weer langs de kant van de weg. Ik ga na een kwartier een kijkje nemen en de busbegeleider heeft m’n rugzak naast de bus gelegd en gebaart dat ik er af moet. Ik stap op om m’n spullen bij elkaar te zoeken. En denk van dat kan toch niet er is hier geen water als een “echte” lokale bus halt houdt achter de onze. Ik ga als enige op hun bus en een tiental mensen nemen plaats op de mijne. De kerel van de achterbank komt me persoonlijk uitzwaaien, met een smile van hier tot in Tokio, wel grappig. Ik vraag me af wat die thuis vertellen gaat... We rijden en zetten een oude man af aan een weggetje waar z’n kleinkinderen hem blijkbaar opwachten. Dit is een “echte lokale bus”: de stoelen rammelen en hebben niet allemaal een zitvlak en vooraan in het midden van de bus hangt een oude tv waaruit luid karaoke muziek schalt. De deuren blijven tijdens het rijden geopend en het stof waait door de raampjes naar binnen. Ik vraag me af hoelang ik onderweg zal zijn als we na een kwartiertje stoppen aan de waterkant. De meeste mensen stappen uit. Ik dus ook. We moeten wachten op de “overzetboot”, een soort varend platform waar de bus juist op past. Ik vraag me af of je moet instappen of niet als ik zie dat de meeste mensen instappen. Ik aap maar na en neem weer plaats.
Op het eiland word ik op de toeristenplek gedropt en kan m’n zoektocht naar een slaapplek beginnen. Ik ben voor de “normale” lading toeristen en heb keus genoeg. De luxe bus zou 300000 kip hebben gekost en sta er nu voor 170000 kip, de onzekerheid en het avontuur zijn gratis.

Phonsevan: Plain of Jars fotofilmpje

2008-12-15T00:04:00.000-08:00

De link naar m'n fotofilmpje van de vlakte der kruiken in Laos:

Movies

Phonsavan: het land der kruiken en munitie

2008-12-14T21:45:00.000-08:00

Een virus legt m’n computer lam en ik scratch hem. Een hele dag ben ik in de weer om alles terug in orde te brengen. Als ik de volgende dag goed aan m’n blog wil werken blijkt er overdag tot zonsondergang geen elektriciteit te zijn. De stroompanne resulteert in een internetloze avond. Aan het ontbijtstalletje trof ik een Lao die beweerde dat het twee dagen duren gaat... Het ergert me dat de guest house eigenaar doet of er niets aan de hand is. Ik besluit dan ook op te stappen en oostwaarts naar Phonsavan te trekken. Op de bus ontmoet ik twee andere meisjes waarmee ik ginder optrek. We reizen alle drie alleen en het klikt wel. Later deel ik met de Australische Naomi m’n kamer. De bus vertrekt om 8:30 en de verwachtte aankomsttijd is 17:00. De tocht is mooi maar je kan maar best niet te snel reisziek zijn. Haarspeldbochten volgen elkaar continu op. De Lao kunnen er niet goed tegen en worden meestal ziek. Het is de eerste keer dat ik met de bus veel vroeger dan verwacht aankom op m’n bestemming. Omstreeks 15:30 zijn we er al! Samen met de twee andere meisjes kunnen we kunnen gratis meerijden naar het centrum en beginnen aan de zoektocht van een slaapplek. In het minibusje ontmoeten we gasten die net een dag uitstap naar de vlakte der kruiken hebben gemaakt. We vragen ze uit. Phonsavan is juist één hoofdstraat en er is geen bal te doen. Ik ga met m’n kamergenote een biertje drinken en later spreken we af met de Duitse Suzanne. Samen gaan we bij de Indiër eten. We ontmoeten iemand die z’n dag uitstap de ochtend zelf regelde en daardoor een fikse korting kreeg. Wat gaan we doen? Op voorhand boeken of het zekere voor het onzekere nemen. Suzanne is een goede onderhandelaar. We mogen mee, lunch inclusief voor 120000 kip maar mogen er niks van aan de anderen zeggen. De jongens hadden 20$ betaald of 170000 kip! Om 20:30 liggen we al onder zeil. De volgende ochtend zijn we blij dat we bij het reisbureau hebben afgesproken. We kunnen als eerste opstappen en een goeie zitplaats bemachtigen. Het busje is overboekt. Er zijn 11 passagiers en de gids, maar liefst acht verschillende nationaliteiten. De Lao gids is een mager manneke en vraagt gewoon nog een beetje op te schuiven zodat men gevieren op drie zetelplekken zit... Probleem opgelost! We hebben ons ingeschreven om 3 sites met kruiken te bezoeken, een lunch te nuttigen en langs te gaan bij een Lao whisky distillerie. Eerst stoppen we in het kantoor van het bureau van toerisme. De voortuin ligt vol munitie. Een ouder Australisch echtpaar heeft de dag tevoren een film gezien en meneer weet een heleboel te vertellen over al dat wapentuig alsook de gids. We rijden naar de eerste site, tevens de grootste. Alvorens de site te betreden word je geconfronteerd met het feit dat er nog vele Amerikaanse bommen liggen. De veilige zone is afgebakend tussen twee stenen. De rode helft valt niet te betreden, de witte kant is gescreend en bomvrij gemaakt. Er is hoop en al niet meer dan een meterbreed pad gevrijwaard van springtuigen. Iedereen loopt keurig tussen lijntjes van de rood-witte markering. De origine van de kruiken is onduidelijk. Er is een legende dat ze gemaakt zijn van een pasta van gemalen steen, suikerriet en buffelhuid. Gegoten in een vorm werden ze in een plaatselijke grot gebakken waar in het plafond een soort schoorsteen te zien is. Echter een blinde kan zien dat de binnenkant uitgehouwen is. Merkwaardig is dat de kruiken uit kalksteen zijn vervaardigd, een steensoort die ter plekke niet voorkomt. Volgens een legende werden de kruiken gebruikt om laolao, de plaatselijke rijst whisky in op te slaan. Meer waarschijnlijk is dat het urnen zijn waarin men begraven werd. Soms vind je ook een deksel. Er werden ook beenderen in teruggevonden en kleinere kruiken erom heen begraven. De supervazen liggen her en der verspreid op een heuvel. Er zijn hele grote loodzware exemplaren bij. Sommigen staan rechtop, anderen liggen plat. Is dit zo gewild? Wie zal het zeggen.... Nu nog is het in Azië een gebruik om de mensen te begraven op een hoger gelegen plek buiten het dorp. Het is en zal een mysterie blijven. Een gebruik van een bevolkingsgroep waarvan de overlevering het niet heeft gehaald. De aanblik is indrukwekkend alsook de enorme kraters, ontstaan door de Amerikaanse bombardementen. Laos is van 1964 tot 1973 zwaar gebombardeerd door de US. Een feit is dat er nog meerdere sites zijn maar dat deze omwille van onontploft oorlogstuig maar mondjesmaat vrijgegeven kunnen worden om door toeristen bezocht te worden. Later op de avond bezoeken we de filmvoorstelling. De verschrikkingen en gevolgen van niet ontplofte bommen zijn hallucinant. Alleen hebben de Amerikanen nooit echt officieel oorlog gevoerd in Laos. De vele bombardementen staan dan ook geboekstaafd als de “secret war”. Naar het zuiden toe is de grensstreek met Cambodja een voor de hand liggende verklaring. In het noordoosten is het omwille van het communistische regime. Laos was een van de ‘domino-landen’ die van de US niet in communistische handen mocht komen. 30% van die bommen is niet ontploft, zodat er in het gebied nog steeds veel onontploft materiaal ligt (UXOs). De film laat een diepe indruk na. Men moet centimeter voor centimeter met een metaaldetector onderzoeken of er metaal aanwezig is en dan de grond afschrapen om te controleren om welk mogelijk springtuig het gaat. Ondanks de hulpprogramma’s zal het nog zeker 400 jaar duren eer de bevuilde omgeving is ontruimd. Grootscheepse campagnes en trainingen moeten voorkomen dat men nonchalant met het wapentuig omgaat. Negen keer op tien lukt het de lokale bevolking om de bom te openen en de springstof te recupereren. Hiermee kan men rotsblokken opblazen op de velden. Naast de springstof is ook het metaal gegeerd. Ik eet bijvoorbeeld met lepels gesmolten uit metaal van voormalige bommen. De recyclage creativiteit van de Laotianen is opmerkelijk. Zo zie ik een bbq uit racketomhulsel. Sommige huizen staan letterlijk op de lege bombehuizing. Of oud bommateriaal is verwerkt in tuinafrastering, olielampjes, bestek, bloempotten...

Mahout cursus & Tad Sae waterval foto's

2008-12-08T04:01:00.000-08:00

Men heeft er even op moeten wachten:
het bewijs voor de ongelovige Thomassen!

Dit is de link naar m'n picasa webalbum:

Mahoutcourse & Tad Sae Waterfall

Mahout of olifantendrijver cursus

2008-12-08T04:00:00.000-08:00

Na veel rondslenteren in het charmante stadje Luang Prabang is het hoog tijd om iets actiefs te doen. Er is een groot aanbod van trekkings en daguitstappen. Eén trekt m’n bijzondere aandacht:”Mahout” of olifantendrijver cursus:”2 days one night!” afficheert het reclamepaneel. Het is 90 dollar, best prijzig maar ik besluit het toch te doen. Om 9:30 word ik opgehaald aan m’n guest house. Bij het reisagentschap pikken we twee mensen op. Ze blijken van Tsjechië te zijn, moeder en zoon. Eerst droppen we onze spullen in onze luxueuze bungalow met twee tweepersoonsbedden. Dan varen we terug naar de overkant om een ritje op de olifant te maken. Het begint in een houten stoeltje wat ik best comfortabel vind. Maar daar ik alleen ben kan ik ook pal in het midden plaats nemen. De koppels vertellen achteraf dat in het stoeltje het veel enger was dan tussen de oren van de olifant. Na een tijdje in de jungle gestapt te hebben vraagt de mahout of ik naar voor wil komen. Ik kruip tussen de olifant z’n oren en moet zeggen het is best aangenaam. M’n benen liggen op de olifant z’n kop en verder raak je er ook je handen kwijt om op te steunen. Z’n kop zit vol stugge zwarte haren.‘t Lijkt wel een dunbezaaid stekelvarkentje met haarproblemen. Deze spieren gebruik ik niet veel en dat voel ik, dus na een tijdje laat ik m’n benen bungelen naast z’n kop. Terug in het olifantenkamp stappen we af op een speciaal daarvoor gemaakt platform. Tijdens de lunch ontmoeten we nog een ander koppel. Die zijn op eigen kracht met hun motorfiets gekomen. Ze hebben hun hebben en houden verkocht, hun job opgezegd, zijn al vier maand onderweg en zijn van plan er nog een jaartje bij te doen. Hun motorfiets hebben ze tien dagen tevoren in het noorden van Vietnam gekocht. Een Minsk als ik het goed onthouden heb. Ze reizen samen met hun twee rugzakken van 20 kg. aan een gemiddelde van 35 km/u. De maximumsnelheid in ideale weg omstandigheden is 50 km/u. Het blijken toffe mensen. Zij (Mathilde) is een Française die opgegroeid is in Spanje en hij (Veri) is een Spanjaard. Samen hebben ze vier jaar in de States gewoond. Sinds ze vertrokken heeft hij z’n haar nog niet geknipt en evenmin z’n baard. De olifantendrijvers noemen hem dan ook spontaan Ho Chi Min. Na de lunch krijgen we les in olifantencommando’s. Rechtdoor , linksaf, liggen.... Hoe goed je de begrippen ook beheerst, het is een illusie dat je die dikhuid wat te vertellen hebt. Jij zegt krachtig PAI, PAI wat rechtdoor beduidt en merkt dan in je achteroog dat de drijver kleine voetbewegingen doet waarna je inderdaad rechtdoor gaat. Na een ritje door de jungle ga je naar de overkant en mag je de olifant baden. De mijne spettert lekker water in het rond maar m’n mahout wil blijkbaar niet nat worden en brult als een gek. Ik heb niet de indruk dat de olifant zich er veel van aantrekt. Zo’n olifant kan honderd jaar worden. Mahout word je van vader op zoon. Hoe zit het met de vrouwen, vragen we direct met onze vrouwvriendelijke ingesteldheid. Neen, die hebben niet genoeg kracht zo verzekert de gids ons. Overtuigd dat hun mannelijke ego de tientonner zal stoppen...Wij vrouwen wisselen een blik van verstandhouding en laten hem maar in de waan. Dan gaan we met een bootje naar de graftombe van Henri Mahout, (1829-1861) een Franse ontdekkingsreiziger die daar gestorven is. Hij heeft de tempels van Angkor in Cambodja ontdekt. En dan als de zon bijna onder is en quasi geen warmte meer geeft gaan we tubing doen. Helena, de Tsjechische vraagt wat ik denk dat het is. Ik zeg in een tractorband het water op. Ah, haar zoon dacht snorkelen... Ja, je ademt toch door een tube (een buis),vandaar zijn zienswijze... We dobberen 40 minuten op de Nam Kham River, een zijrivier van de Mekong en kunnen nog net aangenaam douchen zonder warm water. De badkamer is letterlijk “shower and toilet outside”. Om 18 uur gaan we eten. Tegen 20 uur trekken de meesten naar hun bungalow. Ik blijf nog een uurtje met Helena kletsen die virologe is en in Afrika vrijwilligerswerk heeft gedaan. De volgende ochtend staan we om 6:45 paraat om onze olifant te begroeten. We maken een ritje op hem en mogen hem vervolgens nog eens baden. Ik bedank. Helena heeft haar mahoutuniform gedroogd door het ‘s nachts aan te trekken wanneer ze gaan slapen is. Een trucje dat ik van trekkings ken maar geen haar op m’n hoofd heeft eraan gedacht dit te doen. M’n uniformbroek hangt dan ook kletsnat op het balkon. En ‘s ochtends heb ik gewoon m’n eigen droge lange trekkingbroek aangetrokken waarin ik om kwart na zeven niet van plan ben te gaan pootje baden met m’n olifant. Veel te koud! Er hangt mist van de dauw en op de bungalow vallen druppels naar beneden waardoor het precies regent. Na zoveel moeite te hebben gedaan haar kleren te drogen gaat Helena dan ook daadwerkelijk het water in met haar olifant, alsook haar zoon. Deze rit is minder aangenaam daar m’n olifant z’n kop veel lager is omdat ze continu met haar slurf op zoek is naar wat lekkers. Na het baden is het onze beurt om lekker te ontbijten. Voor de rest van de dagactiviteiten heeft iedereen kajakken gekozen op Helena na. En dan zegt de gids doodleuk dat er een praktisch probleem is. Vier personen schreven zich in om te gaan kajakken en één iemand wil gaan wandelen maar ik kan me niet in stukken delen dus gaan we allen wandelen, naar de waterval én kajakken. Ik had bij m’n inschrijving begrepen dat we in het naar huis rijden langs de waterval passeerden en het logisch was daar halt te houden. Soit. Tot nu toe heb ik bewust vermeden om een trekking naar een dorpje te doen, daar het me onaangenaam leek, alsof men naar de mensen gapen gaat als in een zoo. Achteraf gezien is het echter een fijne dag. De wandeling in de jungle is mooi maar 't is best heet. Aangekomen in het Khmu dorp ben ik niet gaan rondgapen maar direct met Veri en Mathilde naar de lunchplek gegaan. Na onze sticky rice te hebben genuttigd, wandelen we naar de Tad Sae waterval. Een geheel van kleine versteende hoogteverschillen tussen bomen die best glibberig zijn maar waarop je, na je eerste onwennigheid te hebben overwonnen, voorzichtig stappen kan. Als je dan een goeie plek gevonden hebt kan je naar beneden springen als je durft. Ik vind een plek waar ik zelfs niet kan staan en naar hartelust kruip-klimmen we naar boven en springen naar beneden. Achteraf wil de gids weten waarom we persé daar gaan spelen zijn aangezien het de plek is waar de olifanten baden... Dat had hij misschien op voorhand kunnen zeggen?! Na een klein uurtje moeten we opstappen om te gaan kajakken. Ik deel samen met de gids een boot en mag niet achteraan zitten. Klant is koning, kent men in Laos niet. Volgens de gids beschik ik niet over de nodige ervaring. Beledigd zeg ik dat ik onder andere al Canada kajakte op de Pacifische Oceaan en in Alaska. Achteraf snap ik waarom hij absoluut achteraan wenste te zitten . Ten eerste kan hij sturen en heeft zo de touwtjes in handen. Ten tweede heeft hij zo de meeste kans droog te blijven. Samen kajakken is voor koppels een goede relatietest. Ik denk dat het net zoiets is als een Ikea kast monteren. Telkens ik eens goed gas geef, corrigeert de gids al abrupt remmend de route. Zal ik mijn nikkel maar afdraaien! Het stoort me. Vooral het pedante, deze rivier ken ik beter dan jij, dus is het evident dat ik stuur. Ik besluit het niet aan m’n hart te laten komen en leg dan ook geregeld ongegeneerd de peddel even terzijde. Na een tijdje is hij toch nieuwschierig naar m’n kajakervaring. Hoe is het in om in Canada te kajakken? En als ik uitleg dat je in Alaska ook soortgelijke rivieren hebt maar geregeld gletsjers tegenkomt en azuurblauwe ijsschotsen, wordt het even stil achter me. Brrrr, veel te koud!!! Het is fijn om het leven aan de waterkant te observeren. Vissers komen met hun kleine platte bootjes aan om hun netten uit te werpen. Aan de oever staan vrouwen en kinderen zichzelf of hun kledij te wassen. Buffels komen er drinken. Dankzij de gids zie ik er één net met z’n kop boven water staan. Als hij er me niet op gewezen had, zou het me compleet ontgaan zijn. Iemand dacht dat het een stuk hout was... Ik vraag waarom er hekjes zijn gebouwd aan de moestuinen. Dat is om de buffels buiten te houden die goeie zwemmers zijn. Mensen brengen in bootjes keien, die ze uit de rivier halen, naar de waterkant en laden deze in grote vrachtwagens. Ze zijn bestemd voor de bouwsector. Ik merk op dat er, in de aan de waterkant overhangende bomen, plastiek zakjes en afval hangt. Tot daar stijgt het waterpeil dus in het regenseizoen. Indrukwekkend. Je kan het je bijna niet voorstellen. De moestuintjes zijn dan onbestaand. “Kan men dan vissen?” vraag ik geïnteresseerd. “Natuurlijk niet.” lacht de gids uiterst geamuseerd met deze in zijn ogen domme opmerking. Na een uurtje kajakken bereiken we de bungalowplek. Helena en haar zoon worden een beetje nerveus want ze moeten om 17:30 de nachtbus nemen. Volgens de gids geen probleem. We rijden in de minibus terug naar Luang Prabang. Ik vraag me af of het gelukt is, daar we ze om 17:20 pas afgezet hebben aan hun opstapplek... ‘s Avonds spreek ik met Mathilde en Veri af om samen te gaan eten. We wisselen foto’s uit. Ik neem m’n verzameling films mee en ze zetten voor zover ze plaats hebben op hun harddisk, het eerste seizoen van Prisonbreak.

P.S. Een goeie week later, loop ik Mathilde en Veri tegen het lijf in Vientiane. Ze zijn verslaafd aan hun nieuwe serie en hebben de avond voordien hun laatst beschikbare aflevering gezien. “Dat doen we niet meer!”meent Veri. “Ik geloof er niks van” zegt Mathilde.”“ Indien we Francine treffen, slaan we beslist de volgende afleveringen op.” Zo gezegd, zo gedaan. Ik krijg van hen een programma om van je foto’s panoramafoto’s te maken en we installeren Picasa op m’n computer.

Traject slowboat foto's

2008-12-08T03:51:00.000-08:00

Dit is de link naar m'n picasa webalbum:

Slowboat to Luang Prabang

Chiang Khong: reizen met de VIP bus en per bootje Laos in

2008-11-30T23:12:00.000-08:00

(foto's : in dit bootje steek je de grens over van Thailand naar Laos (onhandig met grote- en kleine rugzak), het rood/gele tentje is waar je je ticketje koopt)

Ik besluit het guest house iets te laten verdienen aan m’n busreis en boek via hen een ticket noordwaarts naar Chiang Khong (400 Bath). De volgende middag komen ze me met een luxe auto ophalen om aan het busstation te worden afgezet. Tussen 12:00 en 12:30 staat er handgeschreven op het ticket. Om 12:40 stopt er een minibusje. Nadat de begeleider m’n grote rugzak ziet ontstaat er een probleem. Er is blijkbaar niet genoeg plaats in de bus. Ik mag met m’n dagrugzak mee en m’n rugzak komt morgen na... Ik bedank vriendelijk. Zeg gedecideerd dat we samen reizen. De oplossing ligt voor de hand. Tomorrow... Om 7:30 word ik wederom opgehaald en ik mag met de VIP bus voor dezelfde prijs... Keurig op tijd komt een pick up me ophalen en we stoppen nog bij een hotel om een koppel Amerikanen op te laden, Lorry en Peter. Ze hebben niet zo’n warme kledij aan en bevriezen door de airco in de bus. De steward denkt er goed aan te doen deze laatste nog wat op te drijven, terwijl ik ook al een fleece dekentje heb bovengehaald. Tijdens de vlucht naar BKK kreeg iedereen het klassieke luchtvaartpakketje met opblaasbaar kussen en fleece dekentje. Ik heb het niet gebruikt maar meegenomen en er al veel plezier aan beleefd. Je kan het rustig laten liggen op je zitplaats en moet je geen zorgen maken dat je "zijden sjaal" in dit geval beter "petflessendeken" gepikt wordt. We vertekken om 8:30 en ik krijg een regulier bus ticket waarop de prijs: 290 Bath staat. Het traject duurt 6u30 en er zijn verschillende pitstops ingelast. De begeleider kent weinig engels en als je iets vraagt antwoord hij steevast: 10 minutes. Ik probeer voorzichtig met:"When is the next stop?" "Yes ten minutes, smile" Neem het zekere voor onzekere en ga maar naar het toilet. Telkens de bus een stop maakt ga ik naar buiten om de benen te strekken. Zo ook iemand die steevast een sigaret opsteekt. Na de vierde stop besluit ik een praatje te maken. Vanwaar ben je? Heb je al iets geboekt in Chiang Khong? Etc. Het blijkt een Italiaan te zijn. Wanneer we uitstappen vraagt hij om de tuk tuk te delen en samen een guesthouse te zoeken. Het adresje uit z’n boek blijkt niet meer te bestaan. Aan de overkant heeft men een kamer voor 300 Bath met douche/wc in de kamer. Ik vraag naar shared shower en krijg 240 Bath als prijs. We besluiten verder te kijken. Uiteindelijk vinden we een single room voor 200 Bath mét douche & wc. We eten een sandwich en gaan op zoek naar de overzetplek van de boot. Het immigratiekantoor zien we maar dat onbenullig tentje met krijtbord langs de oever: Boat 30 Bath, Bag 10 Bath zou ons ontgaan zijn als we het niet gevraagd hadden. Open vanaf 08:00 . Chiang Khong is een gat waar niks te doen is. Ik heb weliswaar een mooie kamer aan de Mekong maar mis de sfeer van het Tawan guest house. Behalve Alfredo en ik slaapt er geen falang (buitenlander)... ‘s Namiddags heb je een prachtig uitzicht op de Mekong en zie je Laos aan de overkant. ‘s Avonds is het hotel niet aantrekkelijk aangezien je van de hoofdstraat een zijstraatje in moet. Er is echt geen bal te doen en ik besluit te gaan internetten. Bij het inchecken had ik gevraagd: internet? Yes,yes... M’n laptopje onder de arm vraag ik naar het internet en de man die geen engels kan wijst verderop. Uiteindelijk brengt hij me de straat uit, aan de overkant daar waar we eerst naar kamers hebben gekeken. Het blijkt van dezelfde eigenares te zijn... Ik trek een kabel uit één van de workstations want van wireless hebben ze nog niet gehoord. Om zeven ben ik paraat om te gaan ontbijten. We gaan naar de Mexicaan met zelfgebakken meergranenbrood en laten een schoofzak maken voor op de boot. Het is aandoenlijk hoe de man met hart en ziel z’n koopwaar en filosofie erachter aanprijsd. De zelfgeroosterde koffie is de beste die ik tot nu toe heb geproefd. Ik neem een tweede kopje. De rugzakken in de tuk tuk, een stempel in ons paspoort en we kunnen met het bootje naar de overkant. Ongewild belanden we in een Nederlandse groep van Baobab en gaan gratis naar de overkant :-). Daar vullen we papieren in en kopen een visa on arrival. Voor mij 5€ duurder voor Alfredo 5€ goedkoper dan verwacht. We springen mee in een tuk tuk naar de vertrekhaven van de slowboat. Een onopvallend gebouw blijkt het verkooplokaal der tickets te zijn. We kopen voor 950 Bath een ticket. Zonder tussenpersoon aan bodemprijs. We leren bij. En dan is het wachten geblazen.

Chiang Mai: bloemetjes buiten!

2008-11-30T23:10:00.000-08:00

"Ce soir nous allons dans un bar à putes" zei Alex. En de Duitse Kate wou graag een ladyboy zien... De Thaise Chiang was ook van de partij. Aangezien in het begin niemand zijn naam onthouden kon doopten we hem Allan, naar z'n kamernaam. Tot iemand het verband zag tussen z'n naam en de Thaise pils... plots was het Tschiang tout court. Het feestje startte op het terras van het Tawan guest house, tot er geen bier meer was in de frigo. In plaats van naar onze bar te gaan gingen we langs bij een vriendin van Chiang in "The What" bar. Daar kwamen de Franse meisjes waarmee ze op trekking waren geweest ons vergezellen. Vervolgens zakten we af naar de "Number One". De sfeer was opperbest. De Japanner sprak moeizaam engels maar had de avond van z'n leven. Zeer uitzonderlijk was ook May, het meisje dat werkzaam was in het guesthouse, mee op stap. Uitgelaten als kleine kinderen gingen we al zingend huiswaarts: "Ladyboy,ladyboy where are you?" Ik voelde me terug in m'n studententijd. En uit de mond van Alex klonk het meer als ladieboj, ladieboj weirr arrre you?

Leuke avond was tegen de vieren als we thuis waren. Thais bier geeft gelukkig geen koppijn.

P.S. (De volgende avond hebben we het nog eens dunnetjes overgedaan.)

Chiang Mai: Kookles in Thailand

2008-11-30T22:44:00.000-08:00

Een Mexicaans meisje neemt een kookles in de avond bij de Thai Orchid Cookery School. Je gaat naar de markt inkopen doen en krijgt dan kookles. Omdat ze alleen was stonden drie leraars ter hare beschikking. En na het koken eet je wat je klaarmaakt. Ze proeft van alles en brengt de hele zooi mee naar de hostel waar we bij een biertje gezellig meeproeven. Ik wil ook op kookles. Stond op m’n TO DO lijstje, maar wil het niet alleen doen. Alleen reizen is in orde maar alleen koken lijkt me niets. Twee andere meisjes zijn enthousiast over hun kookles. Een dag buiten Chiang Mai op een "organic farm", 900 Bath. Ik besluit dat te doen. Men pikt je op in een rode (open) taxi en je gaat naar de markt. In de taxi praat iedereen met iedereen. Het is een leuk groepje. Een Zwitserse gepensioneerde mevrouw die engels spreekt met een frans accent, doet me aan tante Yvonne denken. En dan is er een Hollandse dame. Ze hadden beide een trekking gedaan maar vonden dit toch meer voor jongere mensen... Na het marktbezoek rijden we naar de boerderij. Het interessante is dat je in de moestuin wandelen gaat en daadwerkelijk een idee hebt waar die kruiden of vruchten vandaan komen. Daarna kook je. Eerst een groene, rode of gele curry. Ik neem groene. Vervolgens maak je een gerecht klaar met je curry. M’n kip in groene curry is heerlijk. Nadien kies ik voor een doorzichtige soep met tijgergarnalen. En dan neem ik niet de heerlijke Path Thai maar opteer voor de papaja salad. Thuis draai ik m’n hand niet om voor een meergangen menu maar ik ben het niet meer gewoon. Bovendien is het slaatje met pittige dressing een welgekomen afwisseling. Nadat we de drie gerechten klaar hebben is het middag en gaan we aan tafel. Het gezelschap is zeer divers en de conversatie levendig. Francesca en James uit Engeland zijn ook op wereldreis. Naast me zit een Brit die in Noorwegen woont en z’n kost verdient als organist. Ja, Ave Maria is mooi maar na een tijdje heb je het wel gehad. De uitdaging zijn de mensen waarmee je werken moet. Op bruiloften of begrafenissen, wanneer men meent dat één of ander familielid uitstekend zingen kan... Aan m’n linkerzijde een gast uit Canada die bij de post werkt en slechts drie weken in Thailand is :-).
Afwassen moeten we niet doen en bij elk gerecht krijgen we een plateau met alle benodigde ingrediënten. Zij die niet alles opeten kunnen een doggy bag vragen. ‘s Namiddags kook je nog twee gerechten. Ik neem "spring rolls"of mini loempia’s. Tot slot "sticky rice with papaya". Ik besluit alles mee te nemen zo heb ik eten voor vanavond. In de taxi retour kwetteren we heel wat minder, sommigen doen een dutje. Plots zijn we terug bij mijn guesthouse en vergeet ik toch wel m’n eten in de taxi. Omwille van de loempia’s mocht ik het zakje niet sluiten. Daardoor zat alles in een apart plastic tasje... De hele avond heb ik lopen kwijlen, denkend aan m’n heerlijke dessert. Mooi meegenomen is het kleine kookboekje. Dat wordt thuis nog smullen en nagenieten! Hier is de link naar Francesca’s fotoreportage:
http://www.flickr.com/photos/outsidecontext/sets/72157610034631592/show/

P.S. Het leuke is dat ik vanmorgen in Luang Prabang Francesca en James tegenkwam en ze genoten hadden van m’n kookkunst. It’s a small world...

Chiang Mai verhuis naar Tawan Guest House

2008-11-25T04:15:00.000-08:00

Vraag aan de receptie of ze een goedkoper pension voor me weet. Het gediscuteer van de vorige dag wordt professioneel terzijde geschoven. Ze boekt me ergens bij een motor verhuurshop. Een jong ventje komt me ophalen met een Vespa. Ik weiger samen met m’n 2 rugzakken dat komt nooit goed. Veel te veel gewicht voor dat kleine manneke. De vader van het pension brengt me met z’n tuk tuk ergens anders heen. Hij weet plek voor 220 Bath. Aangekomen wil ze me een kamer met airco & kabeltelevisie verhuren voor 450 Bath. Ik weiger en neem gewoon een single room met ventilator voor 150 Bath per nacht, gemeenschappelijk toilet en douche na eerst de kamer te hebben gezien. De atmosfeer is hier goed. Er is een binnentuin met fontein, veel bloemen en allemaal gezellige zithoekjes. Er zitten ook twee mensen op hun laptop te werken. Dat maakt me dan niet de uitzondering. Ik loop wat rond in de stad en ga kijken waar ik kan internetten. Om de hoek 5 uur voor 100 Bath! Als ik m’n pc in de tuin van het pension boven haal blijk ik wireless gratis te kunnen internetten. Dat is nog beter! ‘s Avonds naar de zondagsmarkt. Gelukkig dat ik geen plek heb voor souveniertjes. Ik word die afritsbroeken wat beu en koop een katoenen patattenzak broek. One size fits all. Ziet er niet uit maar voelt goed iets katoen aan te hebben.

Treinreis Bangkok-Chiang Mai

2008-11-25T04:02:00.000-08:00

Ik besluit de dagtrein te nemen i.p.v. de nachttrein om zo het landschap te kunnen zien veranderen.
De trein vertrekt met één uur vertraging en ik wacht gelaten af. Had gelukkig een goed plekje op een zitbank bemachtigd, alleen volgende keer verder van de locomotief op het andere perron gaan zitten want als deze opgestart wordt is de stank mede door de overkapping ondraaglijk. De pollutie in Bangkok is enorm. In het straatbeeld zie je mensen maskers dragen.
De keuze van de dagtrein was een goede! Volgende taferelen schuiven aan me voorbij:

witte mini-ooievaartjes in felgroene rijstvelden
bergen op de achtergrond
mensen met zo’n typische hoed in felgekleurde bootjes op het water (rijstvelden?)
pik dorsers in okergele graanvelden
het landschap is steeds in rechthoekige lapjes verdeeld
geüniformeerde ventjes met een rood en groen vlaggetje op menig station
naar de avond toe rijden we door bergen en jungle

Ik heb m’n Thaise reisgenoot- die in de stoel naast me zit- zijn stem nog niet gehoord maar hij is heel zorgzaam voor me. Hij gooit steeds ons beider afval weg en ontdoet me van m’n lege koffiekopje. Na 5 uur krijgt ook hij stramme benen en is zo vriendelijk om op 2 vrijgekomen plaatsen te gaan zitten... hopelijk stapt er niemand meer op! We zijn gezeten op de eertse rij en hebben dus beperkte beenruimte. Ik ontmoet een groep Belgen. Ze maken een rondreis door Thailand met koning aap. Krijg hun reisbeschrijving te lezen en maak een praatje met de malcontenten van de groep. Ze zien op bepaalde plekken niet genoeg en reizen dan veel om onbelangrijke dingen te zien. Diezelfde opmerking over de onvrijheid van in groep reizen heb ik vanmorgen van enkele Fransen gehoord... Nu ja alles heeft z’n voor- en nadelen ik weet nog niet waar ik slapen ga vannacht en voorziene aankomst is 21:30... Na 12 uur op het "Hirudoid-meisje" te hebben gekeken (zie foto) arriveren we. (Ik dacht dat Hirudoid iets voor blauwe plekken of verstuikingen was maar ‘t lijkt wel pure cosmeticareclame) . Ondertussen heb ik gebeld naar het guest house van de Amerikaan die aan de overkant zit. Ze hebben nog een plaatsje voor 350 Bath en ze pikken ons op aan het station!
Aangekomen is er discussie deze condities kunnen enkel als ik ook een trekking boek. Ik weiger en kan na veel discussie toch logeren tegen de afgesproken prijs maar moet voor 11uur uitchecken! De kamer is een verademing. Schoon met eigen badkamer en douche. Na 2 biertjes gedronken te hebben met John Christopher (een echte mafkees) ga ik naar bed.

Floating Market foto's

2008-11-25T03:37:00.000-08:00

Floating Market and tourist trap

2008-11-25T03:29:00.000-08:00

Ik sta keurig om 06u45 aan de afgesproken plaats. Ik moet 10 minuten wachten wat later een uur blijkt te zijn. In een nieuw mini-busje met lederen bekleding en houtinleg rijden we Bangkok uit. Het verkeer is intens. Motorrijders, vrachtwagens, auto’s, tuk-tuk’s en bromfietsers voeren een geweldige balletvoorstelling op. Allen zweven ze naast elkaar zonder elkaar te raken. Als je taxi chauffeur bent in Bangkok kan je mijns inziens overal in Europa aan de slag. Parijs of Londen is er niks tegen. In het mini busje zitten 8 andere mensen. Het is anderhalf uur rijden. Aangekomen nemen we een speedboat en varen 20 minuten op de kanalen, om dan afgezet te worden aan de Floating Market. De speedboat is een felgekleurde houten prauw met een buitenboord motor met aan het eind een schroefje dat meer aan een mixer doet denken. Het maakt een ongelofelijk kabaal. Ik zit vooraan en word niet nat. Het volgende bootje blijkt niet in de prijs inbegrepen, dus als je op het water wil moet je 150 Bath neertellen. De bootjes schuiven het water op en telkens iemand iets wil kopen houden we halt.
Het is heel commercieel en iedereen heeft zowat dezelfde koopwaar. Soms ontstaat er opstopping en moet er een marktkramer, luid schreeuwend vanuit z’n bootje, aan te pas komen om de knoop te ontwarren. Na een uurtje nemen we terug de minibus en stoppen bij een elephantshow. Het koppel Amerikanen koopt een mand bananen maar de baby Dumbo is verzadigd. Niemand wil de monkeyshow zien dus rijden we door naar een snakeshow. Steeds moet je inkom betalen en ik besluit niet mee te doen aan deze tourist trap. Vervolgens gaan we nog naar een houtsnijwerkatelier om dan eindelijk naar Bangkok terug te keren. De rugzaktrekkers beginnen te morren als de gidse zegt just one more small stop... Even voor Bangkok worden we nog een juwelierszaak doorgeleid en bij het buitenkomen worden we verdeeld over busjes terug naar af... Ik moet lachen heb ik zoveel moeite gedaan om uitsluitend de Floating Market te boeken zonder al die stops en uiteindelijk heb ik ze allemaal gehad :-)

BKK: Shopping

2008-11-25T03:13:00.000-08:00

Na ergens "toast & coffee" als ontbijt te hebben gevonden wil ik gaan winkelen. Een taxi chauffeur wil voor 10 Bath een uur met me rondrijden... Op m’n hoede ga ik op z’n aanbod in. Hij praat me een uitstap naar de Floating Market aan."I know place to book it." Ondanks de foto van de zaakvoerder met Jean-Claude van Damme laat ik me niet vermurwen. Ze bieden niet een uitstap naar de Floating market aan maar een daguitstap met lunch en ‘s namiddags een bezoek aan een krokodillenkwekerij. Alles voor slechts 1500 Bath. Ik vertel de taxi chauffeur dat het niet mogelijk was slechts de Floating Market te boeken. Hij maalt er niet om want hij heeft z’n coupon. Hij brengt me naar een kleermaker. Ik moet alleen 10 minuten naar binnen gaan dan krijgt hij een benzine bon van 5 liter... Voor een goeie 450€ heb je drie dezelfde mantelpakken met drie zijden bloezen op maat gemaakt... Ik bedank, mantelpakken dat is momenteel het minst van m’n zorgen... Alvorens me af te zetten bij het shopping centrum waar ik oorspronkelijk heen wilde, heeft de taxi chauffeur nog een adresje voor de Floating market. Hier bieden ze wel een halve dagtrip aan, alleen "Floating Market" voor 600 Bath. Het is ver buiten de stad en een taxi is 2000 Bath dus is de keuze snel gemaakt. De taxi chauffeur krijgt weer z’n coupon en is tevreden. Voor hij nog een plek kan bedenken om coupons op te strijken zeg ik dat ik er nu genoeg van heb en naar het shopping centrum wil. Hij zet me af en ik moet slechts 10 Bath betalen!
Het shopping centrum ligt in een modern deel van de stad. Ik vergat of verloor m’n I-podkabel en kan dus op zoek naar een Apple-shop.

Bovendien wou ik me een Nortface jas kopen. Mijn Goretex jas is zwaar... In de Bever Zwerfsport shop had de verkoper alles uitgelegd waar ik op moest letten! Een pro shell, 3 layer Goretex jas, gewicht 600 gram... De desbetreffende jas is aanwezig maar de prijs 22250 Bath! Das meer dan in Europa!!! Na veel gepalaver kan ik 10% korting krijgen... Ik ben teleurgesteld en besluit naar de andere North Face shop te gaan. Daar krijg ik maar 5%.... Na wat wikken en wegen besluit ik toch voor die jas te gaan ondanks het prijskaartje... en ga terug naar de eerste winkel.
Dan even internetten. Heb op de valreep voor m’n vertrek een kleine laptop gekocht. Had m’n gewone mee naar Londen en Cannes maar die weegt 3 kg 50 gram zonder kabel... Te zwaar!
Vind ergens waar ik slechts voor 50 Bath kan internetten en m’n eigen pc mag gebruiken. Bij betaling blijkt het 50 Bath per half uur te zijn. Dus toch niet spotgoedkoop. Bovendien had ik gratis wireless kunnen internetten want er was blijkbaar een onbeveiligd netwerk in de buurt.
Download wat software om filmpjes op m’n pc te kunnen zien. Heb in België nog een externe harde schijf gekocht van 250 Gb. aangezien de mini laptop slechts 160 Gb. harde schijf heeft. Zo kan ik m’n foto’s op verschillende plekken bewaren. Een fantastisch hebbeding zijn de 45 Gb. films allerhande die ik van iemand kreeg. Ondanks m’n mistroostige kamer kan ik vanavond toch film zien! ( Twee afleveringen van Six feet under, seizoen twee.)

BKK: In de aap gelogeerd

2008-11-25T03:06:00.000-08:00

Goed aangekomen na aangename vlucht. Heb met m’n buurvrouw van plaats gewisseld en zo een gangplaats bekomen toch geschikter voor lange benen. Vroeg me af of ik op deze lange afstandsvlucht gratis catering zou hebben of niet aangezien ik met Air Berlin, een goedkope luchtvaartmaatschappij vloog. En ja hoor, drank en eten inbegrepen alleen wijn en sterke drank waren te betalen. Maar na de maaltijd kreeg je gratis een Baileys!
Ik wist dat het ongeveer 10€ kost om met een taxi naar het centrum van Bangkok te gaan maar besluit als echte backpacker de bus te nemen. Er is voor 150 Bath een airport shuttle naar Khao San Road, dé plek voor rugzaktrekkers volgens de gidsen. Daar aangekomen vraagt het hotel 750 Bath voor een single room terwijl ze met vanaf 200 Bath adverteren. Een Tuk-Tuk driver stelt me voor om me voor 10 Bath naar het T.A.T te rijden. "Is official, government control, better price madame". Hij brengt me naar een reisbureautje. En de kerel boekt me voor 500 Bath per nacht in een hotel aan het station. "Because today is Loi Krathong, public holiday, no place in Koa San Road." "You need ticket to Chiang Mai? " En ik laat me verleiden bij hem m’n treinticket te bestellen. Hij stuurt me met een taxi ter bestemming maar de chauffeur kan het niet vinden. Aangezien ik op voorhand betaald heb neem ik de taxi terug het reisbureau. Deze stuurt me in een andere taxi met een medewerkster terug naar het "Family Guest House" wat geen kat ter plaatse kende. Na moeizaam zoeken en wat over en weer gebel kom ik ter bestemming aan.
De kamer een echte ramp: een matras en een vieze maar werkende ventilator aan de muur.
Ik kan wel weggaan maar dan betaal ik 2 keer veel te veel voor niks. Ik besluit het erop te wagen en hoop dat het veilig is... Normaal vraagt hij 350 Bath en het is er 150 waard. Geen warm water en een lekkende douche/wc. De douche en wc zijn in hetzelfde vertrek zodat je steeds de wc nat maakt als je een douche neemt. Je went eraan maar draagt best overal slippers. Bovendien hebben de meeste wc’s geen wc papier maar een mini doucheslang gemonteerd. Heb nog niet goed uitgedokterd hoe je dit het beste gebruikt...
Of je hebt wc/douche op je kamer of gemeenschappelijk op de gang. Deze laatste is natuurlijk de goedkooptste oplossing en zolang ik me lekker voel en geen behoefte heb aan een wc op de kamer, ontzie ik me bij voorbaat van die luxe. Scheelt flink in het budget en dat besteed ik liever aan eten & drinken. Kom in een restaurantje een koppel Nieuw Zeelanders tegen die op de bus naar het zuiden wachten en de tijd doden met biertjes drinken en dagboek schrijven. Het is gezellig en Leo bier is best te drinken! In Berlijn had ik me al aangepast aan halve liter flesjes hier is het 630 ml. ‘S Avonds ga ik naar de rivier om het feest mee te maken. Het is volle maan en mensen laten bloemstukbootjes van geweven bananenbladeren met kaarsjes te water. Af en toe zie je een brandende ballon vliegen. De stroming aan de overzetboot is te sterk, de meeste "taartjes" kantelen. De Nieuw Zeelanders waren ervan overtuigd de hele weg naar het zuiden verlichte waterwegen te zien. Romantische droomvoorstellingen, ze genoten al zichtbaar het gedacht alleen al ;-) Ik heb niet het wow effect en ga terug naar m’n slaapplaats waarbij het me opvalt dat de ligging van het guest house niet ideaal is. Aan de ééne kant een dranghek waarnaast één of andere péage autostrade oprit is en dagelijks het verkeer tussen 16:00 en 19:00 gewoon stil staat. En dan enkele terrasjes waar je eten kan waar ik door moet om na een tiental huizen terecht te zijn. Blijkbaar zijn de mensen geen buitenlanders gewend want iedereen staart steeds als ik voorbij kom...Het was een bewogen dag: bedtijd! Ik ben de enige Europese gast in het guest house. Heb de kleinste kamer helemaal bovenaan genomen. Hoor aan het gekuch in de kamer naast me dat er iemand logeert... Er is geen raam maar het vliegenraam is gelukkig intact. Buiten veel lawaai, een drukkende drukte...

Plaats

2008-11-25T03:02:00.000-08:00

Ik heb een plaatsje

in jouw hart

en jij in dat van mij.

Dus waar ik ga

of waar ik sta,

jij bent altijd dichtbij.

Go! Go! Go!

2008-11-25T02:54:00.000-08:00

Tour of Europe (Londen) & (Rye)

2008-11-25T01:50:00.000-08:00

Tour of Europe (Salles)

2008-11-25T01:36:00.001-08:00

11/11: Go!

2008-11-24T22:57:00.000-08:00

M’n 2lingzus brengt me met de kinderen naar de luchthaven. Ik vertrek om 17u20 vanuit Düsseldorf dat was het goedkoopste. Monique rijdt met Geerts auto die spijtig genoeg zich er niet kan van vergewissen of ik daadwerkelijk eindelijk weg ben aangezien hij op cursus is voor z’n werk.
De kinderen hebben een verrassing. Foto’s uit Thailand bewerkt met m’n hoofd en op de achterkant de tekst Go! De luchthaven staat niet in de GPS. M’n zus is nerveus. Ze kent de auto niet en heeft zelf geen Barbara om te leggen hoe je moet gaan. Gelukkig kan m’n neefje feilloos zeggen op welke knopjes je moet duwen. Parkeren is andere koek. Na vele rondjes vinden we een plekje. En nu uitzoeken waar ik wezen moet. Inchecken, uitzwaaien & fotoshoot... en weg ben ik! Ik vind de gate snel en makkelijk, had toch nog samen iets kunnen drinken...

Tour of Europe

2008-11-24T21:29:00.000-08:00

Tour of Europe in het kort

Begin met vakantie in Italië: een week Lago Maggiore en een week een huisje met zwembad gehuurd in Toscane. Veel regen maar verder fun. Goeie wijn, grappa en culinaire lekkernijen alom.
Vervolgens Peter & Veerle bezoeken in Frankrijk.Via Dublin naar Carcassonne gevlogen (ticket wat laat geboekt). Een weekje Salles-sur-Cérou : CARPE DIEM. Soms is het of de puzzel past... boekje lezen, wijndegustaties (vin de Gaillac), museumpje, Albi, ruïnes, zon, lekker koken voor elkaar en fotowedstrijdje houden.

Dan een poging gedaan de 4-daagse van Nijmegen te stappen. Is vier dagen na elkaar eenzelfde afstand wandelen. Een massamanifestatie maar ongelofelijk tof. Ambiance tot en met. De eerste dag 50 km. ging vlot. Op dag twee heb ik me een serieuze achillespeesontsteking gewandeld. Ben op doktersbevel opgehouden te wandelen in de hoop de dodentocht te kunnen stappen. Viel juist 080808... maar dat was buiten Achilles gerekend... Om m’n reis niet te hypothekeren heb ik me keurig aan het doktersadvies gehouden: vermageren, rusten, rusten & nog eens rusten, steunzolen dragen en naar de kinesist. Heb massa’s filmpjes gezien op Youtube... Jezus waar mensen zich allemaal mee bezighouden.
Was behalve voor de job lang geleden dat ik in Londen was. Ik loop in Westminister Abbey en kan me niet meer herinneren dat ik er ooit was... Wat is het geheugen toch vergankelijk. Naast Londen spenderen we de weekend in Rye aan de kust. Bedoeling is de Seven Sisters te stappen maar blarenproblemen strooien roet in het eten. Deze keer zijn het gelukkig niet mijn voetjes die het laten afweten. En Londen is synoniem van musea,ronddwalen,musical, shoppen...
Aansluitend een weekje Sables d’Olonnes in Frankrijk. Fijne tijd met m’n zusje haar gezinnetje en m’n neefje Thomas, we verblijven in een huisje met zwembad.

Eind September even naar Kopenhagen. Blitzbezoek maar super fantastisch, geweldig als altijd.

Weer even thuis en dan een weekje Cannes. Regen, regen en nog eens regen maar leuke familytime.
De cirkel is rond. Ik heb zowat iedereen van m’n kleine kring gezien. Het is fijn een vangnet te hebben van mensen die je onvoorwaardelijk graag zien. Samen tijd te spenderen. Bizar hoe je bepaalde mensen niet ziet noch hoort en zo de draad weer oppakken kan... Gewoon weten dat ze voor je klaar staan is al genoeg om de hele wereld te kunnen trotseren.

Vooraf

2008-11-24T20:57:00.000-08:00

Na veel te intensief gewerkt te hebben is het eindelijk tijd voor m’n sabbatical. De Olympische spelen strooien roet in m’n initiële reisplannen. Ik besluit een beetje in Europa te blijven hangen en vrienden en familieleden te gaan bezoeken. Een goede beslissing!
De breuk van werken en niks doen, zonder contact met de job omgeving is drastisch maar gaat me verrassend goed af. Ik vraag me af waarom ik er zo extreem al m’n Latijn in heb gestoken... Nu ja, gedane zaken nemen geen keer en het is de aard van het beestje.